Ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος και η λογοτέχνης Μέλπω Αξιώτη ανέπτυξαν έναν επιστολικό διάλογο με λόγια ευαισθησίας και ποίησης. Η Αξιώτη βρίσκεται σε αναγκαστική υπερορία από το 1947.
Παρακολουθούμε ραδιοφωνικά το χρονικό της φιλίας τους: τη γενναιοδωρία, το δόσιμο του «φύλακα- άγγελου» Γιάννη Ρίτσου, την έγνοια του για τη φίλη του και το έργο της. Παράλληλα αναδεικνύεται το “κούμπωμα” της Αξιώτη, το αποτύπωμα του τραύματος της εξορίας. Το χέρι απλώνει η Αξιώτη το 1960 αποστέλλοντας ταχυδρομικά το χειρόγραφο «Κοντραμπάντο» της, σπάει έτσι και την ποιητική αφωνία της. Συνομιλούν επιστολικά για την ποίηση, τις λέξεις, την τέχνη, τις εκδοτικές πρακτικές εκείνων των χρόνων, τη μετάφραση και την απόδοση των κειμένων, την εξορία, τη ζωή. Μια συγκινητική σχέση δύο εκλεκτών ανθρώπων.
«…Εδώ φτάνουμε τα’ άστρα κι εσύ δε θα φτάσεις στην πατρίδα;…»
Παραγωγή, παρουσίαση: Αφροδίτη Κοσμά
Σχεδιασμός ήχου: Άγης Γυφτόπουλος
Ηχοληψία, ηχητική επεξεργασία: Γιάννης Γιαλίνης
Διαβάζουν οι ηθοποιοί
Αγγελική Παπαθεμελή, Άρης Αρμαγανίδης
Γ.Ρίτσος, Μ.Αξιώτη :
Καταραμένα κι ευλογημένα χαρτιά / Σπαράγματα Αλλ/φίας (1960-1966)
Επιμέλεια Μαίρη Μικέ
Εκδόσεις Άγρα, 2015
1η Μετάδοση: 23 Μαΐου 2017