“Τον αγαπώ αυτό τον τραχύ, επίμονο ανθεκτικό λαό, τους τελευταίους των αρχέγονων κοινωνιών, που στο καταμεσήμερο ξαπλώνουν στον ίσκιο κάτω από την κοιλιά της καμήλας τους και καπνίζουν το τσιμπούκι τους, χλευάζοντας τον καλό μας πολιτισμό που βράζει από θυμό για τις κοροϊδίες τους…”
Ο Γκυστάβ Φλωμπέρ περιφρονούσε βαθιά τους συντηρητικούς, αυτάρεσκους, σνομπ, ρατσιστές, ξιπασμένους Γάλλους συμπατριώτες του. Από αγόρι ήθελε να φύγει από τη γενέτειρά του Ρουέν και να πάει στην Αίγυπτο για να γίνει καμηλιέρης και να χάσει την παρθενιά του σ’ ένα χαρέμι, από μια γυναίκα μελαψή με χνούδι στο πανωχείλι.
Στα τέλη του 1849 βρέθηκε στη θρυλική Αίγυπτο! Στις επιστολές και στις ημερολογιακές σελίδες του γράφει ότι 3 μόλις ημέρες από την άφιξή του άρχισε να μαθαίνει τη γλώσσα και την ιστορία της.
Γράφει με πάθος για μια χώρα την οποία αντιλαμβάνεται ως συνώνυμο της ευτυχίας.
Γράφει με ζεστά χρώματα για έναν λαό που του εμπνέει αισθησιασμό, θαυμασμό και την απόλαυση της ζωής.
Παρά τις αναπόφευκτες στιγμές πλήξης και απογοήτευσης στην Αίγυπτο, ο Φλωμπέρ θα καταλήξει:
“Για μένα πατρίδα μου είναι η χώρα που αγαπώ, δηλαδή αυτή που βλέπω στα όνειρά μου, η χώρα που αισθάνομαι καλά.”
*Αφήγηση, επιμέλεια μουσικής : Αφροδίτη Κοσμά
*Αφήγηση: Άγης Γυφτόπουλος
*Ηχοληψία, ηχητική επεξεργασία: Αλέξανδρος Κασσελάκης
**Αλαίν ντε Μποττόν
“Η τέχνη του ταξιδιού”
Μετάφραση: Γιάννης Ανδρέου
Εκδόσεις Πατάκη
Αθήνα, Σεπτέμβριος 2016
1η Μετάδοση: 27.11.2018