Όπως διατυπώνεται στο Κοράνι, “al-ṣirāṭ al-mustaqīm”, είναι ο ευθύς δρόμος που οδηγεί στον Θεό. Περιγράφει έναν τρόπο ζωής χωρίς εκτροπές, που συνδυάζει την εξωτερική πράξη (θρησκευτικός νόμος, συμπεριφορά) με την εσωτερική πνευματικότητα. Χαρακτηρίζεται από ισορροπία: αποφεύγει τόσο την υπερβολική προσκόλληση στον κόσμο όσο και την ακραία άσκηση. Η πορεία σε αυτόν τον δρόμο νοείται ως σχέση με τον Θεό — πορεία προς Αυτόν, αλλά και πορεία «με» Αυτόν, καθώς η καθοδήγηση αποδίδεται στον ίδιο τον Θεό.
Στην Ισλαμική εσχατολογία, “Sirât” είναι η γέφυρα της κρίσης: μια διέλευση που εκτείνεται πάνω από την κόλαση και την οποία καλείται να διασχίσει κάθε άνθρωπος μετά τον θάνατο. Η διέλευση δεν είναι μια νέα πορεία ούτε μια δυνατότητα επιλογής, αλλά φανερώνει τη ζωή, όπως έχει ήδη διαμορφωθεί. Ο τρόπος με τον οποίο διασχίζεται – με ταχύτητα, δυσκολία ή αδυναμία – αποδίδεται στην ίδια τη συνοχή του βίου: στην πίστη, στις πράξεις, και τη στάση του ανθρώπου.
«πιο λεπτή από τρίχα και πιο κοφτερή από ξίφος»
Πρόσφατα στις κινηματογραφικές αίθουσες η ταινία “Sirât” του Ισπανού Όλιβερ Λάσε: μια ταινία που οργανώνεται γύρω από μια διαδρομή, μέσα στην αφιλόξενη έρημο στο Νότιο Μαρόκο, με οδηγούς μια ετερόκλητη πεντάδα ravers. Μια απεγνωσμένη πορεία προς την Διονυσιακή έκσταση και την απώλεια του εαυτού – σε ένα μεγαλειώδες τοπίο μιας φύσης εχθρικής, όπου όμως η ανθρώπινη ύπαρξη βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ στον Άλλο. Το “Sirât” μιλά για απώλεια, πίστη και κοινότητα σε έναν κόσμο που μοιάζει να διαλύεται. Για τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να αντέχεις και στο να χάνεσαι.
Απόψε ο παρΑξενος_ελκυστΗς εξερευνά το μονοπάτι το ορθό, όπως αυτό διατρέχει την θρησκευτική πίστη αλλά και την ανθρώπινη κατάσταση, κυρίως μέσα από τη βραβευμένη μουσική του Kangding Ray για την ταινία “Sirât“, πλαισιωμένη από τους ήχους και τις φωνές των Sussan Deyhim/Richard Horowitz, Ali Keeler και Akram Abdulfattah.
Επιμέλεια-Παρουσίαση: Μαριλένα Μαραγκού
Επιμέλεια ήχου: Νίκος Σαβοργινάκης
Τρίτο Πρόγραμμα 90.9 & 95.6
Εικόνα: Lucio Fontana: “Concetto spaziale, attesa”, 1968