«Η πειθαρχία κατασκευάζει υποταγμένα και ασκημένα σώματα, «πειθήνια» σώματα.»
Στο βιβλίο «Επιτήρηση και τιμωρία» (1975) ο Michel Foucault περιγράφει την πειθαρχία ως «πολιτική ανατομία» του σώματος: μια τεχνική που κατανέμει τα σώματα στον χώρο, κατακερματίζει τον χρόνο και ρυθμίζει κάθε κίνηση. Μέσα από την άσκηση, την επανάληψη και την εξέταση, το σώμα γίνεται πιο χρήσιμο και πιο υπάκουο μαζί.
Η υπακοή κατασκευάζεται.

Η ανθολογία “Poems from Guantánamo”, με ποιήματα κρατουμένων της Αμερικανικής στρατιωτικής φυλακής, κυκλοφόρησε το 2007, αφού κάθε στίχος της πέρασε από τον έλεγχο του Πενταγώνου. Από αυτήν η Νεοζηλανδή συνθέτρια Annea Lockwood άντλησε τα κείμενα του “In Our Name”. Στο “Come Out” του Steve Reich, η μαρτυρία μιας αστυνομικής βίας πολλαπλασιάζεται σε κανόνες, ώσπου γίνεται ρυθμός και ηχητική ύλη· στο “Attica” του Frederic Rzewski, η φράση ενός αποφυλακισμένου κρατουμένου, “Attica is in front of me”, συγκροτείται μουσικά λέξη προς λέξη.
Το 1990, στο «Υστερόγραφο για τις κοινωνίες του ελέγχου», ο Gilles Deleuze σημειώνει ότι οι κλειστοί χώροι της πειθαρχίας βρίσκονται σε κρίση. Τη θέση τους παίρνει ένας έλεγχος συνεχής και ευέλικτος. Το “Glass Eye” της Natasha Barrett, μια ηλεκτροακουστική δυστοπία, φαντάζεται την τεχνολογία επιτήρησης ως αόρατη δύναμη που εξαλείφει σιωπηλά κάθε αντίσταση. Ο Scanner, υποκλέπτοντας συνομιλίες από κινητά τηλέφωνα, μετατρέπει την ιδιωτική επικοινωνία σε υλικό δημόσιας ακρόασης: ο ακροατής καταλαμβάνει τη θέση του επιτηρητή.
Απόψε ο παρΑξενος_ελκυστΗς παρακολουθεί την κατασκευή της υπακοής: από την πειθαρχία που οργανώνει τα σώματα στους κλειστούς χώρους του θεσμού, στον έλεγχο που διαχέεται στην κίνηση, στην επικοινωνία, στα δεδομένα· μέσα από φωνές που καταγράφηκαν, λογοκρίθηκαν, επαναλήφθηκαν ή υποκλάπηκαν.
Πλαισιωμένος από τους ήχους των Alan Lomax και Branka Popović/ARTéfacts ensemble.
Επιμέλεια-Παρουσίαση: Μαριλένα Μαραγκού
Επιμέλεια ήχου: Τάσος Μπακασιέτας
Τρίτο Πρόγραμμα 90.9 & 95.6
Εικόνα: SpY, “Paisaje Tetuán”, Μαδρίτη, 2013