“Our own body could be considered, from a topographical point-of-view, a land with mounds and valleys and caves and holes.”
«Το ίδιο μας το σώμα μπορεί να ιδωθεί τοπογραφικά, σαν μια γη με λόφους και κοιλάδες, με σπηλιές και ανοίγματα», έλεγε η Louise Bourgeois, δίνοντας στο σώμα τη μορφή ενός εσωτερικού τοπίου.
Από αυτή τη σκέψη μοιάζει να ξεκινά η συνεργασία της εικαστικού και ερευνήτριας από το MIT Adi Hollander και του συνθέτη Claudio F. Baroni: το έργο “The Body Imitates the Landscape” παρουσιάστηκε αρχικά ως διαδραστική ηχητική εγκατάσταση σαν Ιαπωνικός κήπος, με ειδικά στρώματα νερού, ξύλινους πάγκους και μετατροπείς ηχητικών κυμάτων, ώστε η μουσική να γίνεται δόνηση αισθητή σε ολόκληρο το σώμα. Η ηχογραφημένη του μορφή οργανώνεται σε έντεκα μέρη, αφιερωμένα σε διαφορετικές σωματικές περιοχές. Γραμμένη για το MAZE ensemble, η σύνθεση μετατρέπει ψιθυριστές φωνές, όργανα και ηλεκτρονικά σε μια λεπτή χαρτογραφία αφής και ακρόασης. Κάθε σημείο του σώματος γίνεται σημείο σχέσης με τον ήχο, τον χώρο, τη μνήμη και την κίνηση.
Το έργο αντλεί από το βιβλίο “Karada” («Σώμα») του Ιάπωνα στοχαστή Michitarō Tada, και την ιδέα του «σχολείου του σώματος»: μιας γνώσης που περνά μέσα από τις αισθήσεις, τις στάσεις, την κίνηση, την αναπνοή, την επανάληψη και τη σωματική μνήμη. Το σώμα γίνεται έτσι αισθητήριο ανάγνωσης του κόσμου. Η ακρόαση μετατοπίζεται από το αυτί στο σύνολο της σωματικής εμπειρίας: στο δέρμα, στην πλάτη, στη μέση, στην ισορροπία, στη μνήμη των κινήσεων· σε ένα σώμα που δονείται, θυμάται και προσανατολίζεται.
Απόψε ο παρΑΞενος_ελκυστΗς ολοκληρώνει έναν κύκλο εκπομπών γύρω από τα εσωτερικά τοπία: αυτά που είναι κρυμμένα κάτω από το δέρμα – οι τρόποι με τους οποίους το σώμα γίνεται τόπος. Πλαισιωμένος από τους ήχους των Josephine Philip & Hannah Schneider, Matthew Burtner, Gregory Whitehead, Pauline Oliveros, Pamela Z, Holly Herndon, Laetitia Sonami και Ale Hop.
Επιμέλεια-Παρουσίαση: Μαριλένα Μαραγκού
Επιμέλεια ήχου: Τάσος Μπακασιέτας
Τρίτο Πρόγραμμα 90.9 & 95.6
Εικόνα: Shelley Jackson: “Patchwork Girl”