Η όπερα του Αιώνα των Φώτων ξαναθέτει το ερώτημα του Νικολό Μακιαβέλλι αν ο ηγεμών είναι σκόπιμο να επιδιώκει την αγάπη ή τον φόβο των υπηκόων του. Και προτρέποντας ευγενικά τους Ευρωπαίους μονάρχες του καιρού της προς το πρότυπο της πεφωτισμένης δεσποτείας, γέρνει σαφώς την πλάστιγγα υπέρ της αγάπης.
Αργότερα ο Τζουζέπε Βέρντι, με τον πολιτικό Ρομαντισμό του, υφαίνει τα αισθηματικά του διλήμματα μέσα στα ατσάλινα και συχνά θανατερά πλέγματα της εξουσίας. Μεταφέροντας τις πλοκές του σε μακρινές χώρες και εποχές συγκαλύπτει τα φλογερά του κηρύγματα υπέρ του ξεσηκωμού του Ιταλικού λαού κατά των ξένων βασιλικών δυναστειών. Και τέλος, μεσούντος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ρίχαρντ Στράους φιλοδοξεί να πει μια απ’ τις τελευταίες λέξεις στην ιστορία της ρομαντικής όπερας με το Καπρίτσιο, το έργο του που συμπλέκει τα αισθηματικά διλήμματα, αυτή τη φορά όχι με τα ηθικά, αλλά με τα αισθητικά. Πλάθοντας μια απολαυστική, sui generis αλληγορία για ολίγους.
Εκπομπή που αναζητά συνδετικά νήματα ανάμεσα στις εποχές και τα έργα. Μουσική, ποίηση, θέατρο και πεζογραφία, μύθοι και παραδόσεις, κοσμική και θρησκευτική τέχνη επιστρατεύονται για τη σύνθεση ενός ιδιότυπου, θεματικού, διαπολιτισμικού κανόνα και καλλιτεχνικού χάρτη.
Παραγωγή-Παρουσίαση: Λένια Ζαφειροπούλου