Δεν είναι δύσκολο να βρει κανείς μέσα στις καντάτες του Μπαχ μεμονωμένες άριες ή και ολόκληρα έργα που αποτάσσονται , όχι μόνο τις ένοχες ηδονές, τη μάταιη και πρόσκαιρη δόξα και τη φαυλότητα του κόσμου, αλλά και τον κόσμο συλλήβδην, την επίγεια ζωή και κάθε σχέση με τους ανθρώπους.
Μια ιδιαίτερη πτυχή του πιετιστικού Λουθηρανισμού που την εποχή του Μπαχ εκφράστηκε ως ενάρετη μισανθρωπία ή μισάνθρωπη αρετή και αργότερα, στα χέρια των ρομαντικών έγινε πόθος για τον θάνατο, ανεξάρτητος πια απ’ τη χριστιανική ελπίδα για αιώνια ζωή. Οι στίχοι αυτοί, όπου ο ποιητής απ’ την πολλή του αγνότητα και τον φόβο της ηθικής μόλυνσης φτάνει σε αυτοκτονική διάθεση, ηχούν σήμερα πολύ μακρινοί. Κι όμως στα χέρια του Μπαχ, ο στρεβλός ενθουσιασμός για την φυγή απ’ τον κόσμο υπερβαίνει τα στενά όρια του κινήματος και φτάνει ως εμάς με όλη τη δύναμη του μαθηματικού, μουσικού του συλλογισμού και τον σχεδόν πάντα χορευτικό χαρακτήρα του ρυθμού του. Και μας υπενθυμίζει κάτι που κινδυνεύουμε στα σοβαρά να ξεμάθουμε: το πόσο ηδονικός μπορεί να γίνει ο λαβύρινθος που σαν κατηφορική σπείρα οδηγεί στα βάθη του εαυτού μας.
Εκπομπή που αναζητά συνδετικά νήματα ανάμεσα στις εποχές και τα έργα. Μουσική, ποίηση, θέατρο και πεζογραφία, μύθοι και παραδόσεις, κοσμική και θρησκευτική τέχνη επιστρατεύονται για τη σύνθεση ενός ιδιότυπου, θεματικού, διαπολιτισμικού κανόνα και καλλιτεχνικού χάρτη.
Παραγωγή-Παρουσίαση: Λένια Ζαφειροπούλου