Το 1936 ο Ρώσος πεζογράφος Πάβελ Μπαζώφ πρωτοεκδίδει τη συλλογή έντεχνων παραμυθιών «Το Μαλαχιτένιο Κουτί«, εμπνευσμένος από τους θρύλους και τις προφορικές αφηγήσεις των μεταλλωρύχων των Ουραλίων. Και το 1949 ο Σεργκέι Προκόφιεφ παίρνει μια απ’ τις ιστορίες της συλλογής, «Το Πέτρινο Λουλούδι» και γράφει απ’ αυτήν το λιμπρέτο για το τελευταίο ομώνυμο μπαλέτο του.
«Το Πέτρινο Λουλούδι» του Μπαζώφ είναι μια αλληγορία περί τέχνης και καλλιτεχνικής πράξης. Ο ήρωάς του ο Ντανίλουσκο ταλανίζεται και τελικά καταστρέφεται από τον αιώνιο πόθο του τεχνίτη να κατορθώσει να γίνει καλλιτέχνης. Και να μετατρέψει το έργο του από διακοσμητικό αντικείμενο και άψυχο γέννημα της δεξιοτεχνίας σε έργο τέχνης που ζει τη δική του ζωή. Όπως οι περισσότεροι outsiders των παραμυθιών, ο Ντανίλο είναι ορφανός, μοναχικός και έχει μια έμφυτη κλίση προς το υπερβατικό. Το χάρισμά του του εμφανίζεται μες στη ζωή και με τις δυο όψεις του, πότε ως ευλογία και πότε ως κατάρα. Και το ξεχωριστό του ταλέντο στην τέχνη προσωποποιείται μέσα στη διευρυμένη πραγματικότητα του παραμυθιού. Και μαθαίνουμε ότι οι απόκοσμες δυνάμεις τον έχουν προσημειώσει και τον ακολουθούν κατά πόδας. Στις δυο αυτές εκπομπές διαβάζουμε «Το Πέτρινο Λουλούδι» σε μετάφραση της Έλενας Ριζίκοβα και ακούμε αποσπάσματα από το μπαλέτο του Προκόφιεφ.
Αναγνώστης μας ο ποιητής Ορφέας Απέργης.
Εκπομπή που αναζητά συνδετικά νήματα ανάμεσα στις εποχές και τα έργα. Μουσική, ποίηση, θέατρο και πεζογραφία, μύθοι και παραδόσεις, κοσμική και θρησκευτική τέχνη επιστρατεύονται για τη σύνθεση ενός ιδιότυπου, θεματικού, διαπολιτισμικού κανόνα και καλλιτεχνικού χάρτη.
Παραγωγή-Παρουσίαση: Λένια Ζαφειροπούλου