«Δεν υπάρχω πια εδώ μήπως θα πει, μάλλον, έλα; Κι αν πάλι δεν το κατάλαβες κι αργείς, τότε χάνουμε χρόνο» ισχυρίζεται ο ήρωας αυτής της ραδιοφωνικής ταινίας απαιτώντας η επιθυμία του να γίνει ευανάγνωστη με συνοπτικούς τρόπους από την αγάπη που αργεί. Κι επικαλείται τα σονέτα του Σαίξπηρ (Shakespeare), τις ασπρόμαυρες ταινίες, τους στίχους του Κάμμινγκς (Cummings) και τα τραγούδια της Μπαρμπαρά (Barbara) ως αυτόνομες πράξεις (ή ραψωδίες) για ένα σύγχρονο ομηρικό έπος και για να αποδείξει πως οι νεορομαντικοί του περασμένου αιώνα ίσως να έγιναν οι νεοκυνικοί της εποχής μας. Όποιος τους αντιμετωπίσει καίρια και κατά μέτωπο, ίσως μπορέσει να φτιάξει τον χάρτη που οδηγεί στον ιδανικό τόπο της αγάπης;
Παραγωγή-Παρουσίαση: Μενέλαος Καραμαγγιώλης