Πρωινά, Τρίτο, 8.00 και μ’ αρέσει πολύ που μεγαλώνει η μέρα. Τα απογεύματα περπατάω μερικές φορές στη γειτονιά μου, σ’ εκείνο τον πεζόδρομο που βρίσκονται τα σχολεία. Στις παλιές εφηβικές μας εποχές, καθόμασταν συχνά στο σημείο που ονομάζαμε “πευκάκια” και κοιτούσαμε πέρα μακριά την πόλη. Η Τεχνόπολη δεν υπήρχε ακόμα, στη θέση της ήταν το εργοστάσιο φωταερίου, το Γκάζι όπως το λέγαμε. Θυμάμαι που η κεντρική του καμινάδα έβγαζε μια πολύ χαρακτηριστική κιτρινοκόκκινη φλόγα, που μπορούσες να διακρίνεις καλύτερα τις πιο σκοτεινές χειμωνιάτικες μέρες. Αυτή η εικόνα με μάγευε· παρακολουθούσα τον καπνό να σκαρφαλώνει αργά στον ουρανό κι ένιωθα ότι αυτή η μικρή γειτονιά ήταν ένας κόσμος απέραντος. Κάθε φορά που στέκομαι στο ίδιο σημείο όταν σουρουπώνει, έρχεται στο μυαλό μου μια φράση από τα σχόλια του Μάνου Χατζιδάκι: “ο συνοικισμός των Πετραλώνων ετοιμάζεται να υποδεχτεί τη νύχτα με χιλιάδες έρημα λαμπιόνια, μετέωρα σαν σταλακτίτες”. Η κεντρική καμινάδα της Τεχνόπολης φωτίζεται κόκκινη πια μα τίποτα δεν έχει αλλάξει μέσα μου: η γειτονιά μοιάζει ακόμα και τώρα απέραντη.
Κάθε πρωί στις 8.00, ζωντανά, οι εκλεκτικές μας αναζητήσεις, ένα είδος -Αισθηματικής Αγωγής- ξεκινούν από την αναγεννησιακή μουσική, περνούν μέσα από το μπαρόκ, την κλασική, τη ρομαντική και τη μοντέρνα εποχή και συναντούν τη jazz, singers-songwriters απ’ όλον τον κόσμο, μινιμαλιστές και μετα-μινιμαλιστές συνθέτες, παραδοσιακούς ήχους από ολόκληρο τον πλανήτη, κινηματογραφικές επενδύσεις, θεατρικές ηχογραφήσεις και σύγχρονες μουσικές δημιουργίες που ξεπερνούν κάθε κατηγοριοποίηση.
Καλή ακρόαση 
Παραγωγή-παρουσίαση: Γιώργος Φλωράκης