Ένα κορίτσι ζει σε ένα από τα φτωχά νιτροχώρια της Χιλής, οικισμούς που έφτιαχναν οι μεγάλες ξένες εταιρείες εξόρυξης νιτρικών αλάτων στην έρημο Ατακάμα.
Στο σπίτι της μαζεύουν τα κέρματα ένα ένα και τη στέλνουν να δει ταινίες τις οποίες τους αφηγείται μετά.
Το 11χρονο κορίτσι, χαρισματικό καθώς είναι, αποκτά ιδιαίτερη σχέση με τον κινηματογράφο και η αφηγηματική ικανότητά του μαγεύει σιγά-σιγά όλο το χωριό.
Οι συντοπίτες της στριμώχνονται στο σπίτι της για να παρακολουθήσουν τις αυτοσχέδιες παραστάσεις της.
Κάπως έτσι γίνεται η Σινεράιδα και πιστεύει ότι είμαστε φτιαγμένοι από τα υλικά των ταινιών.
Η ίδια ζει σε έναν κόσμο όπου μπερδεύει τη πραγματικότητα με το σινεμά: «Δεν μου ήταν εύκολο να θυμηθώ αν ένα πράγμα το είχα ζήσει ή το είχα δει στη μεγάλη οθόνη. Ή αν το είχα ονειρευτεί. Ακόμα και τα ίδια μου τα όνειρα τα μπέρδευα με σκηνές από το σινεμά».
[ Στο σινεμά άρχισα να παρατηρώ λεπτομέρειες που οι περισσότεροι θεατές ούτε που προσέχουν. Λεπτομέρειες ασήμαντες, που εμένα μου χρησίμευαν για να κάνω πιο εντυπωσιακές τις αφηγήσεις μου: τον πρόστυχο τρόπο που έβαφε τα χείλια τη ξανθιά γκόμενα του μαφιόζου, κάποιο σχεδόν αδιόρατο τικ του πιστολέρο λίγο προτού τραβήξει το περίστροφο, τον τρόπο που άναβαν τσιγάρο οι φαντάροι στα χαρακώματα για να μη δει ο εχθρός τη φλόγα του σπίρτου.
…
Ορισμένοι λέγανε ότι ήμουν τόσο καλή στην απόδοση των ηρώων, που με ένα μόνο βλεφάρισμα, μπορούσα να περάσω από την αθώα έκφραση της Χιονάτης στην αγριάδα του λιονταριού της Metro Goldwyn Mayer.
…
Χωρίς καν να το επιδιώξω, είχα κατορθώσει να γίνω ο θαυματοποιός τους. Κάτι σαν νεράιδα, όπως έλεγε και η γειτόνισσα. Οι αφηγήσεις μου τους έβγαζαν από κείνο το πικρό τίποτα που ήταν η έρημος και, έστω και για λίγο, εγώ τους ταξίδευα σε κόσμους θαυμαστούς, γεμάτους έρωτες, όνειρα και περιπέτεια.
…
Ύστερα απ’ αυτές τις παραστάσεις, τα χειροκροτήματα αντηχούσαν στ’ αυτιά μου όλη τη νύχτα και δεν με άφηναν να κλείσω μάτι. Εκείνες τις άρυπνες νύχτες, ο νους μου έτρεχε στη μητέρα μου κι έκλαιγα στα βουβά κάτω από τα σκεπάσματα. Όταν μας εγκατέλειψε, όπως ο αδελφός μου άρχισε να τρυαλίζει, έτσι κι εγώ γέμισα άσπρες ψείρες. Οι γιετόνισσες λέγανε πως αυτές οι ψείρες βγαίνουν απ’ το μαράζι. Και καθώς το μαράζι με έτρωγε εξαιτίας της μητέρας μου, άρχισα κι εγώ να τρώω τις ψείρες από καθαρή αγάπη για κείνη.
Αυτός ήταν ο τρόπος μου να την αγαπώ.
Αυτός ήταν ο τρόπος μου να τη νοσταλγώ. ]
Αφήγηση, Επιμέλεια μουσικής: Αφροδίτη Κοσμά
Ηχητική επεξεργασία: Αλέξανδρος Κασσελάκης
*Το σήμα της εκπομπής είναι μουσική του Μάριου Στρόφαλη
Ερνάν Ριβέρα Λετεριέρ: «Η Αφηγήτρια ταινιών»
Μετάφραση: Λένα Φραγκοπούλου
Εκδόσεις Αντίποδες, Αθήνα 2019
Τρίτο Πρόγραμμα 90.9 & 95.6
Η εκπομπή είναι διαθέσιμη για διαδικτυακή ακρόαση κατά την ώρα μετάδοσης και στη συνέχεια on demand εδώ.
1η Μετάδοση: 18.06.2019