Ο ήρωας αυτής της ραδιοφωνικής ταινίας νιώθει πως «όσο κλείνεις τα μάτια σου τόσο βλέπεις πιο καθαρά». Κι όταν νιώθει πως «η ελευθερία δεν είναι παρά η απόσταση ανάμεσα στον κυνηγό και στο θήραμά του» γράφει στίχους που διεκδικούν την ελευθερία που του στερούν. «Που να ‘ξερα ότι πατώντας αυτό το στυλό στο χαρτί, μας έφερνα όλο και πιο κοντά στον αφανισμό» αναρωτιέται μετατρέποντας σε ποιήματα (και σελίδες βιβλίων) όσα τον πόνεσαν κι όσα αγάπησε, γιατί η ζωή μοιάζει με ένα ποίημα που όσο το γράφει κανείς τόσο κατανοεί βαθύτερα ό,τι ζει. Ο ποιητής Ocean Vuong (Όσιαν Βουόνγκ) πήρε το όνομα του ωκεανού ενώ ταξίδευε σε ένα καράβι για τη νέα του πατρίδα: εκεί που έμαθε από πρώτο χέρι πως «το σώμα είναι λεπίδι που ακονίζεται κόβοντας».
Αλλά όπως και νά ‘χει «δεν αγγίζουμε ο ένας τον άλλο για να αποδείξουμε πως είμαστε ακόμα εδώ;» Στα βιβλία του η ζωή μας γίνεται στίχοι που δε φοβήθηκαν κι επιμένουν.
Παραγωγή-Παρουσίαση: Μενέλαος Καραμαγγιώλης