Πεντάπρακτη semi-opera (ημιόπερα) σε λιμπρέτο John Dryden βασισμένο στη μυθοπλασία γύρω από τις μάχες του Βασιλιά Αρθούρου. Πρωτοπαρουσιάστηκε την άνοιξη του 1691, στο Dorset Garden Theatre του Λονδίνου.
“Orpheus Britannicus” (Βρετανός Ορφέας) χαρακτηρίστηκε ως συνθέτης και ο ίδιος ο Henry Purcell, ξέχωρα από την ομώνυμη συλλογή τραγουδιών του. Και όχι άδικα.
Ίσως το πιο γνωστό του σκηνικό έργο σήμερα να είναι το «Διδώ και Αινείας» στο οποίο δεν υπάρχουν ενδιάμεσες πρόζες, γι’ αυτό και χαρακτηρίζεται όπερα. Ο «Βασιλιάς Αρθούρος» όμως, αναδείχθηκε ως το δημοφιλέστερο έργο του συνθέτη στην εποχή του ως semi-opera (ημιόπερα): ένα μουσικοθεατρικό είδος που περιείχε εμβόλιμους διαλόγους πρόζας – και μάλιστα από τους κεντρικούς χαρακτήρες, που ήταν οι «θνητοί» – ενώ οι τραγουδιστές ερμήνευαν κυρίως τους υπερφυσικούς ρόλους, στοιχειά, νεράιδες και θεούς. Δε χρειάζεται ασφαλώς να πούμε ότι από το μάγο Μέρλιν μέχρι τον Harry Potter, το στοιχείο της Μαγείας ρέει άφθονο μέσα στη Βρετανική εργογραφία.
Ας «μαγευτούμε» λοιπόν κι εμείς ακούγοντας την εκπομπή που μεταδόθηκε το Σάββατο 24 Ιανουαρίου από το μουσικό ραβδί του William Christie, με μια ηχογράφηση του «Βασιλιά Αρθούρου» το 1995 που ερμηνεύει το σύνολο “Les Arts Florissants”.
Απολαύστε την!
Παραγωγή – παρουσίαση: Γιάννης Φίλιας