Μονόπρακτη όπερα σε λιμπρέτο του Giovacchino Forzano. Πρωτοπαρουσιάστηκε μαζί με τα υπόλοιπα έργα του “Τριπτύχου” στις 14 Δεκεμβρίου 1918 στη Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης.
Μητέρα και παιδί ξανασμίγουν. Και τώρα πια θα είναι για πάντα μαζί. Να είναι άραγε η αλήθεια, ή μήπως το επιθανάτιο ντελίριο μίας ακόμα mater dolorosa; Μίας, από τις πολλές πονεμένες μάνες αυτού του κόσμου;
Ο Giacomo Puccini έγραφε κάποτε στον λιμπρετίστα του, Luigi Illica: «Το μόνο που ήθελα πάντα ήταν να κάνω τον κόσμο να κλαίει.Τελικά δεν είναι καθόλου απλό: οφείλεις να βρεις μια ιστορία, όπου η ποίηση, η αγάπη και ο πόνος να σε κρατούν και να σε εμπνέουν τόσο, ώστε να φτιάξεις μια όπερα». Έτσι, όταν ένας άλλος λιμπρετίστας, ο Giovacchino Forzano ήρθε στον Puccini με την ιστορία της “Suor Angelica”, ο συνθέτης πιάστηκε αμέσως στα δίχτυα της ποίησης και της ομορφιάς της. Έχοντας δε και ο ίδιος την αδελφή του σε μοναστήρι, έπλασε μουσικά τη “Sorella” – την “Αδελφή” της όπεράς του – όπως θα ζωγράφιζε το πορτρέτο ενός πραγματικά δικού του ανθρώπου.
Δεύτερο μέρος του μέρος του οπερατικού «Τριπτύχου» του Giacomo Puccini στην εκπομπή που μεταδόθηκε το Σάββατο 15 Αυγούστου και για την «Αδελφή Αγγελική» διαλέξαμε την εκτέλεση του Bruno Bartoletti το 1973 με την Ακαδημία της Santa Cecilia και τις ερμηνείες της Katia Ricciarelli και της Fiorenza Cossotto στους δύο κεντρικούς ρόλους του έργου, της μοναχής και της θείας Πριγκίπισσας.
Και κάπου εκεί στο βάθος, το άγαλμα της Παναγίας περιμένει να δώσει πίσω στην νεαρή μητέρα το μωρό της.
“Opera Omnia”
Παραγωγή – παρουσίαση: Γιάννης Φίλιας