«Έτοιμοι για το επόμενο λάθος», με Μπρεχτικό τρόπο, οι ήρωες αυτής της ραδιοφωνικής ταινίας ανακαλύπτουν ακόμα και στις πιο κυνικές δηλώσεις ένα τρομώδες «αφέσου» και την ανάγκη για μια σφιχτή αγκαλιά (που διαρκεί) επαναπροσδιορίζοντας την έννοια του χρόνου όταν καταργεί αριθμούς κι οτιδήποτε παγιδευτικό επιβάλλει συμπεριφορές και περιοριστικά όρια.
«Χρόνος είναι ο δικός μου χρόνος» τραγουδούν με κάθε τρόπο μαζί με την Ταρκοφσκική αντίληψη του κινηματογραφικού χρόνου, τους λακωνικούς αμφίσημους χρησμούς του Κώστα Αξελού, την διαρκή Καβαφική νεότητα, τις λέξεις-θωπείες του Bob Dylan, του Γιώργου Σεφέρη και του Ανδρεα Εμπειρίκου, τις νοηματοδοτήσεις της ζωής -μέσω του χρόνου- του Terry Eagleton, τα Χατζιδακικά ρολόγια που γίνονται Σαββοπουλικοί απολογισμοί οδηγώντας σε ένα φινάλε όπου ο καθένας τους, ως άλλος Γκάτσμπι (F.S.Fitzgerald), εγκαταλείπει το πάρτι λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου ψάχνοντας το οργιαστικό μέλλον που ποτέ δεν ανακόπτεται: οι τελευταίες φράσεις του Marcel Proust το περιγράφουν επακριβώς.
Παραγωγή-Παρουσίαση: Μενέλαος Καραμαγγιώλης