Πρωινά, Τρίτο, 8.00 και σ’ ένα ζευγάρι παλιομοδίτικων ακουστικών, ακούω καθημερινά Σοπέν. Αφορμή, στάθηκε το βιβλίο του Ερίκ-Εμανουέλ Σμίτ “Η Κυρία Πιλίνσκα και Το Μυστικό του Σοπέν” (Opera, μετ. Αχιλλέας Κυριακίδης). Γράφει ο Σμιτ: “Μου επέτρεψε (ο Σοπέν) να ζω σ’ έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο γεμάτο φλογερές δηλώσεις, εκρήξεις, ενθουσιασμό, ευτυχία, έναν κόσμο χωρίς υπολογισμούς, χωρίς σωφροσύνες, χωρίς πραγματισμούς… Αυτό σου προτείνει ο Σοπέν: ένα μέρος ν’ αγαπάς”. Ένα μέρος με πλατιά θάλασσα, σκέφτομαι. Και τον ήλιο να δύει μέσα της, όπως στη φωτογραφία. Ακούω τους παλιούς δασκάλους: Cortot, Rubinstein, Horowitz, Argerich, Pollini. Κι ύστερα τους πιο νέους, Tharaud, Trifonov, Blechacz… Ο Σμιτ το λέει πολύ καλά: Η μουσική “δεν εκφράζει συναισθήματα, τα προκαλεί”. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι οι καιροί που ζούμε, οι καιροί της “μονοκρατορίας της λογικής” έχουν εξορίσει από τη ζωή μας το συναίσθημα, τη φαντασία, το όνειρο, αυτά δηλαδή χωρίς τα οποία δεν θα μπορούσε να υπάρξει ο Σοπέν. Είναι πιθανότατα ουτοπικό αλλά ίσως η ουτοπία είναι ο μόνος μη τόπος που μπορεί κάποιες στιγμές να μας θυμίζει ότι ο κόσμος θα μπορούσε να είναι καλύτερος.
Κάθε πρωί στις 8.00, ζωντανά, οι εκλεκτικές μας αναζητήσεις, ένα είδος -Αισθηματικής Αγωγής- ξεκινούν από την αναγεννησιακή μουσική, περνούν μέσα από το μπαρόκ, την κλασική, τη ρομαντική και τη μοντέρνα εποχή και συναντούν τη jazz, singers-songwriters απ’ όλον τον κόσμο, μινιμαλιστές και μετα-μινιμαλιστές συνθέτες, παραδοσιακούς ήχους από ολόκληρο τον πλανήτη, κινηματογραφικές επενδύσεις, θεατρικές ηχογραφήσεις και σύγχρονες μουσικές δημιουργίες που ξεπερνούν κάθε κατηγοριοποίηση.
Καλή ακρόαση 
Παραγωγή-παρουσίαση: Γιώργος Φλωράκης