Πρωινά, Τρίτο, 8.00 και σκέφτομαι την ποίηση. Να, αυτό εδώ το κείμενο: “Θέλω πίσω τις κουνιστές μου πολυθρόνες, τα μοναχικά μου ηλιοβασιλέματα και τους ήχους της παράκτιας ζούγκλας, τρίστιχα των τζιτζικιών και πεντάμετρα από τα τριχωτά πόδια των κατσαρίδων… Επανέλαβα ήχους ξανά και ξανά, χάραξα λέξεις μέχρι που βρήκαν το δρόμο τους προς ένα σημείο του σώματος απροσδιόριστο πια· ίσως εκεί κάπου ανάμεσα στο πάγκρεας και το παχύ έντερο να βρίσκεται το ασήμαντο ρυάκι της ψυχής μου. Είναι η μονάδα μέτρησης με την οποία ελαχιστοποιώ όλα τα πράγματα τώρα· μυτερά θραύσματα γνώσης που κάποτε περίμεναν εκεί, μετατρέπονται σ´ ένα μικρό κομμάτι ύφασμα πάνω στο μέτωπο που ψήνεται από τον πυρετό”. Ανήκει στην Αμερικανίδα ποιήτρια Renee Nicole Good, που δεν ζει πια. Έπεσε από πυρά μιας αμφιλεγόμενης αστυνομικής δύναμης στη χώρα με το μεγαλύτερο άγαλμα Ελευθερίας που υπάρχει στον πλανήτη. Ουκρανία, Γάζα, Βενεζουέλα, Μινεάπολις -ολόκληρη η Αμερική-, Ιράν, Γροιλανδία. Από παντού -ακόμη κι απ’ τα μέρη μας- ακούω ύμνους στη Δύναμη, βλέπω την Ισχύ να θεοποιείται. Την προηγούμενη φορά -σχεδόν 100 χρόνια πίσω- που συνέβη κάτι αντίστοιχο, ελπίζω να θυμόμαστε όλοι ποια ήταν η κατάληξη. Πώς έχει γίνει έτσι ο κόσμος; Πώς έχουμε γίνει έτσι οι άνθρωποι; Τι είναι αυτό που πρέπει να πάρουμε στα χέρια μας και πότε;
Κάθε πρωί στις 8.00, ζωντανά, οι εκλεκτικές μας αναζητήσεις, ένα είδος -Αισθηματικής Αγωγής- ξεκινούν από την αναγεννησιακή μουσική, περνούν μέσα από το μπαρόκ, την κλασική, τη ρομαντική και τη μοντέρνα εποχή και συναντούν τη jazz, singers-songwriters απ’ όλον τον κόσμο, μινιμαλιστές και μετα-μινιμαλιστές συνθέτες, παραδοσιακούς ήχους από ολόκληρο τον πλανήτη, κινηματογραφικές επενδύσεις, θεατρικές ηχογραφήσεις και σύγχρονες μουσικές δημιουργίες που ξεπερνούν κάθε κατηγοριοποίηση.
Καλή ακρόαση 
Παραγωγή-παρουσίαση: Γιώργος Φλωράκης