«Μια φυλλάδα ελεεινά τυπωμένη σε χαρτί εφημερίδας, όπου, χωρίς να λογαριάσει κανείς τα τυπογραφικά λάθη, ο εκδότης παίρνει την άδεια να αλλάζει κάθε λέξη όπως του αρέσει· μ’ ένα εξώφυλλο χρώμα κουφέτου, είτε τριανταφυλλί είτε φιστικί – μ’ αυτή την όψη κυκλοφορούσε, από τις τελευταίες δεκαετηρίδες του περασμένου αιώνα, ο “Ερωτόκριτος, ποίημα ερωτικών (το ον με ωμέγα στό αντίτυπό μου), συνταχθέν παρά Βικεντίου Κορνάρου, του εκ της Σιτίας χώρας, εν τη νήσω της Κρήτης”. Κυκλοφορούσε, ανάμεσα στις ταπεινές τάξεις, στα νησιά, στις επαρχίες του ελλαδικού κράτους, στις μεγάλες μητροπόλεις του Έθνους. […] Στο ξώφυλλο, ο Ερωτόκριτος, ένας λεβέντης κοιτάζοντας αγριωπά και κάπως λοξά, με περικεφαλαία θυσανωτή, μ’ αναδιπλωμένο μανδύα πάνω απ’ το θώρακα, έχοντας πίσω του ένα αχαμνό βυζαντινό περιστύλιο, το σκουτάρι και το κοντάρι αεροκρέμαστα ανάμεσα στις κολόνες. Είταν για μένα η ίδια ψυχή με το Διγενή και το Μεγαλέξαντρο, ένας τρίδυμος αδελφός. […] Κι οι δυο γυναίκες βασανιζόντανε από μιά μεγάλη στέρηση. Τι είδος στέρηση είταν αυτή δεν μπορούσα τότε να το καταλάβω. Καταλάβαινα όμως πως ήταν αρκετή για να τις πολιτογραφήσει στον κόσμο που με τριγυρνούσε. Κι αυτός ο κόσμος – άνθρωποι τ’ αμπελιού και της θάλασσας – βασανιζότανε, καθώς έβλεπα, από μια μεγάλη στέρηση. Αργότερα έμαθα πως ήταν η στέρηση της ελευθερίας».
Γιώργος Σεφέρης
Στο τρίτο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος στον Νίκο Μαμαγκάκη, τη Δευτέρα 11 Σεπτεμβρίου και ώρα 20.10, ακούμε αποσπάσματα από τα έργα: «Ερωτόκριτος» του Βιτσέντζου Κορνάρου και «Νέος Ερωτόκριτος» του Παντελή Πρεβελάκη σε μελοποίηση Μαμαγκάκη, στις πρώτες εκτελέσεις αλλά και σε νέες εκτελέσεις- ενορχηστρώσεις του Συνθέτη.
Για όσους δεν αγαπούν το ελληνικό τραγούδι.
Για να το αγαπήσουν!
Γιώργος Σεφέρης, «Ερωτόκριτος», Αθήνα: Εκδόσεις “Άλφα” Ι. Μ. Σκαζίκη, 1946
Παραγωγή-Παρουσίαση: Γιώργος Ν. Φλωράκης