Ναπολέων Λαπαθιώτης
«Ο άνθρωπος “που δεν είχε δει ημέρας φως και ήλιου μοίρα”, το νυχτοπούλι της Αθήνας, αφήνει πια τη λαγνεία και τα λαγγέματα των πρώτων του ποιημάτων κι αρχίζει να εκφράζει την μοναξιά του, έξω από τα τείχη που ίδιος τόσο υπεροπτικά ύψωσε γύρω από τους ανθρώπους. Η σκιά του θανάτου, που πάντα τον τρομοκρατούσε, προχωρεί πέρα από το παράθυρο και τον τυλίγει. Κλειδαμπαρώνεται όλη τη μέρα σπίτι του αποφεύγοντας τους καθρέφτες, μιλεί έντονα για το έργο του για να πάρει κουράγιο, συμφιλιώνεται με καταστρεπτικές διεξόδους παραισθήσεων. Πίσω από κάθε ερωτικό ποίημα τώρα καιροφυλακτεί ο θάνατος και πίσω από κάθε προσπάθεια για λίγη ανάσα η σκιά. Τα ποιήματά του αυτής της εποχής γίνονται όλο και πιο μελωδικά προσπαθώντας, θαρρείς, να προσφέρουν ένα απελπισμένο καταφύγιο μέσα στο διάκοσμο, στη μαγεία των λέξεων, στην επιμελημένη στιχουργία, στις επαναλήψεις. Φθινόπωρο και μαραμένα λουλούδια, κύκνοι και παγωμένα παιδιά, κομμένα ρόδα και χλωμά πρόσωπα συνθέτουν τεχνητές εικόνες, πλάγιους τρόπους για να κρυφτεί πίσω τους η απόγνωση του ποιητή που διστάζει από φόβο να μας ξεσκεπάσει τον καημό του. Ο υπεροπτικός έφηβος του άλλοτε με τα δυνατά και τολμηρά του ερωτικά ποιήματα υποχωρεί σε έναν αθεράπευτο συναισθηματισμό. […]
Μέσα στα περιορισμένα όρια της αθηναϊκής κοινωνίας που έζησε ολόκληρη τη ζωή του, μια ζωή αφιερωμένη στη νύχτα, προσπάθησε να ενσαρκώσει ένα ουαϊλδικό πρότυπο μεσογειακού τύπου, συναισθηματικό μάλλον, με πολλές μικρές αδυναμίες, διαψεύσεις και τύψεις και λίγες βαθιές προσηλώσεις και κατεδαφίσεις. Ανήσυχη και καθαρή φύση, δεσμευμένη, όμως, από τα σκιρτήματα της καρδιάς του, δε μπόρεσε να ξεπεράσει τα φορτία του μεγαλοαστικού περιβάλλοντός του, με μια κατά μέτωπο άρνηση και επανάσταση. Έμεινε πάντα στη νύχτα, σαν “πολυφίλητη σκιά”, όπως τον είπαν, γεμάτος φόβους για την απώλεια των στηριγμάτων του (περιουσία, φίλοι, νεότητα), ρομαντικά ειδύλλια κι αισθηματικούς στίχους».
Τάσος Κόρφης: «Ματιές σε ποιητές του Μεσοπολέμου»
Εκδόσεις Πρόσπερος, Αθήνα, 1978
Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης γεννήθηκε ξημερώματα της 31ης Οκτωβρίου του 1888, στην Αθήνα, σ’ ένα σπίτι της πλατείας Αγίων Θεοδώρων. Στην εκπομπή του Σαββάτου 31 Οκτωβρίου 2026, ακούμε, μεταξύ άλλων, σε δική του ποίηση τραγούδια σύγχρονων δημιουργών όπως ο Νίκος Ζουρνής, ο Γιάννης Κονταράτος, ο Γιάννης Παπαγεωργίου και ο Γιώργος Τζιουβάρας.
Για όσους δεν αγαπούν το ελληνικό τραγούδι.
Για να το αγαπήσουν!
Info
«Ο θησαυρός της πίσω αυλής»
Τρίτο Πρόγραμμα 90,9 & 95,6 και στο διαδίκτυο live και στη συνέχεια on demand στο ERT εcho
Κάθε Σάββατο & Κυριακή στις 16:00 – 17:00
Παραγωγή-Παρουσίαση: Γιώργος Ν. Φλωράκης