«Για την “Πασιφάη” δεν προβλέπονται διεξοδικά σχόλια. Θυμίζω μόνο ότι το ποίημα προϋποθέτει έναν αρχαίο μύθο, όπου σμίγουν μεταξύ τους άνθρωποι και ζώα, ενώ συμβάλλουν στην αφύσικη αυτή ένωση ο έρωτας αφενός, η δαιδαλική τέχνη αφετέρου.
Ως γνωστόν, η Πασιφάη υπήρξε γυναίκα του Μίνωα και κόρη τον Ήλιου, αδέλφια της ήταν ο Περσέας και ο Αιήτης και αδελφή της η μάγισσα Κίρκη. Ερωτευμένη η ίδια παράφορα μ’ έναν ποσειδώνειο ταύρο, προσφεύγει στην τέχνη του Δαιδάλου, για να ικανοποιήσει τον έρωτά της. Εκείνος της προτείνει ένα τέλειο ξύλινο ομοίωμα αγελάδας, στο κούφωμα του οποίου μπαίνει η Πασιφάη, προσελκύει, έτσι ζωόμορφη, τον ταύρο, κάνει έρωτα μαζί του, και γεννά ύστερα τον γνωστό Μινώταυρο. Στο ποίημα του Σαχτούρη ένας σύγχρονος και ανομάτιστος Θησέας, χρησιμοποιώντας το νήμα της Αριάδνης, μπαίνει ή χάνεται στον λαβύρινθό του, και εκεί ανακαλύπτει σπαράγματα της παλιάς ξύλινης αγελάδας και της αρχαίας ερωτόληπτης βασίλισσας. Εφιαλτική λοιπόν εξερεύνηση τον καιρού μας με τα σύνεργα ενός πανάρχαιου μύθου».
Δ. Μαρωνίτης
Σήμερα Τετάρτη, 23 Αυγούστου και ώρα 20.10 ακούμε, μεταξύ άλλων, μελοποιήσεις της Αλεξάνδρας Παπαστεφάνου σε ποίηση Μίλτου Σαχτούρη, από τη δισκογραφική της δουλειά «Πασιφάη» (2022) αλλά και το κομμάτι “Larimar”από τον δίσκο “Minerals” που περιέχει 15 δικές της συνθέσεις για σόλο πιάνο και μία διαφορετική ενορχήστρωση στο χορικό πρελούδιο του Μπαχ “An Wasserflüssen Babylon”.
Για όσους δεν αγαπούν το ελληνικό τραγούδι.
Για να το αγαπήσουν!
Δ. Ν. Μαρωνίτης, «Τάκης Σινόπουλος/Μίλτος Σαχτούρης: Μελετήματα»,
Επιμέλεια Εριφύλη Μαρωνίτη, Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκη, 2009
Παραγωγή-Παρουσίαση: Γιώργος Ν. Φλωράκης