Η Ορχηστρική Πλευρά του Έργου του Σούμαν
Αν ρωτούσε κανείς τη γνώμη ενός μουσικόφιλου γύρω στο 1840 για τον Schumann, πιθανότατα θα τον αναγνώριζε ως κριτικό και όχι ως συνθέτη. Ακόμα και μέλη του σχετικά περιορισμένου κύκλου που γνώριζαν τις προηγούμενες συνθέσεις του, συχνά τις έβρισκαν παράξενες και εκκεντρικές. Σε μια αποκαλυπτική νύξη για την αποσπασματική τους φύση που πολλοί ακροατές δυσκολεύονταν να κατανοήσουν, ο Γκότφριντ Βέμπερ περιέγραψε τις μικροσκοπικές κινήσεις των “Papillons” ως «θραύσματα σκέψης». Ο Νίτσε αργότερα θα έδινε ακόμη πιο αρνητική χροιά στην κλίση του συνθέτη για τη μινιατούρα, ισχυριζόμενος ότι «το γούστο του Σούμαν ήταν βασικά… ένα μικρό γούστο».
Από εκείνη την εποχή όμως και μετά, η άποψη για τις συνθέσεις του παίρνει μια αποφασιστική στροφή. Με την Πρώτη Συμφωνία και το Κουιντέτο με Πιάνο, άρχισε να κερδίζει τη δημόσια αναγνώριση, που προηγουμένως δεν είχε. Από την άλλη, η οικειοποίηση της μουσικής του από τους οπαδούς της «πρωτοπορίας» της εποχής, έπαιξε επίσης ρόλο σε αυτή τη μετατόπιση, ενώ η Δεύτερη Συμφωνία σχεδόν ικανοποίησε όλες τις τάσεις.
Καλή σας ακρόαση!
Παραγωγή-Παρουσίαση: Μάρκος Μωυσίδης