Στην αίθουσα του σχολείου των παιδικών μου χρόνων υπήρχε στον τοίχο μια αφίσα που έγραφε “Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940”. Αντίθετα από πολλά παιδιά της ηλικίας μου, δεν το είχα πολύ με τους ηρωισμούς και με τους ήρωες. Ίσως έφταιγε και η προπαγάνδα της χούντας που τόνιζε όσο γινόταν περισσότερο την ηρωική πλευρά των πραγμάτων. Από την άλλη πλευρά, ο πατέρας μου είχε πολεμήσει στην Αλβανία κι αυτό δεν θα μπορούσε να με αφήσει ασυγκίνητο. Από εκείνον άκουσα για πρώτη φορά τι είναι τα κρυοπαγήματα. Εκείνον άκουσα να διαβάζει δυνατά το “Άσμα Ηρωικό και Πένθιμο”… Μα γιατί “πένθιμο”, τον ρωτούσα, “αφού νικήσαμε”. Έτσι ήθελα να πιστεύω. Ύστερα, μου μιλούσε για την Κατοχή, την πείνα, τον Εμφύλιο, τη Μακρόνησο… Τώρα που έχει περάσει πολύς καιρός από την εποχή που ήταν κοντά μου και μπορούσε ακόμα να μου δίνει απαντήσεις, σκέφτομαι ότι με έμαθε ότι το να λες “όχι” όταν το πιστεύεις -ειδικά στους ισχυρότερους από σένα- έχει πάντα πολύ μεγάλο τίμημα αλλά αξίζει να το πληρώσεις. Με έμαθε επίσης ότι δεν χρειάζεται να κινδυνεύσει η ζωή σου -σ´ ένα πόλεμο, για παράδειγμα- για να βρεις τρόπους να τη χαίρεσαι κάθε μέρα. Κι επιπλέον -άσχετο αυτό- ότι είναι υπέροχο πράγμα να έχεις έναν κήπο, έστω και μικρό, και να τον φροντίζεις. Όχι ακριβώς ο πατέρας μου αλλά η έλλειψή του με κάνει σήμερα να σκέφτομαι ότι αξίζει όσο τίποτα να ακονίζεις τη μνήμη σου με κάθε ευκαιρία, όπως η αυριανή.
Κάθε πρωί στις 8.00, ζωντανά, οι εκλεκτικές μας αναζητήσεις, ένα είδος -Αισθηματικής Αγωγής- ξεκινούν από την αναγεννησιακή μουσική, περνούν μέσα από το μπαρόκ, την κλασική, τη ρομαντική και τη μοντέρνα εποχή και συναντούν τη jazz, singers-songwriters απ’ όλον τον κόσμο, μινιμαλιστές και μετα-μινιμαλιστές συνθέτες, παραδοσιακούς ήχους από ολόκληρο τον πλανήτη, κινηματογραφικές επενδύσεις, θεατρικές ηχογραφήσεις και σύγχρονες μουσικές δημιουργίες που ξεπερνούν κάθε κατηγοριοποίηση.
Καλή ακρόαση 
Παραγωγή-παρουσίαση: Γιώργος Φλωράκης