Πώς να βάλεις δύο μεγάλους σαξοφωνίστες μαζί στο στούντιο για έναν δίσκο; Ένας τρόπος υπάρχει: Να το θελήσουν και οι δύο!
Ο Coleman Hawkins είναι ένας θρύλος της jazz, ένας μουσικός που θεμελίωσε με το στυλ του την μοντέρνα jazz, από το bebop και μετά. Ο Ben Webster, που ανήκει στην επόμενη μετά τον Hawkins φουρνιά της τζαζ, ξεχώρισε για το μοναδικό του στυλ, αυτό το σχεδόν ψιθυριστό φύσημα παίζοντας με την σπουδαία ορχήστρα του Duke Ellington. Η συνάντηση που τώρα ακούτε έγινε το 1957 στο Hollywood και κυκλοφόρησε από τη Verve το 1959 με τίτλο “Coleman Hawkins encounters Ben Webster” και είναι σαν να στοιχίζονται σε μία γραμμή δύο πολύ σπουδαίοι μουσικοί που θέλουν να δηλώσουν τα κοινά τους στοιχεία. Και κάπως έτσι είναι τα πράγματα. Ο Ben Webster ανήκει στην ίδια, ας την πούμε σχολή, που δημιούργησε ο Coleman Hawkins, όπου ο μουσικός δεν βγαίνει στο προσκήνιο για να εντυπωσιάσει με την ταχύτητα ή τη δεξιοτεχνία του, αλλά για να διηγηθεί μία προσωπική ιστορία.
Υπάρχει ένα κομμάτι στο άλμπουμ “Coleman Hawkins encounters Ben Webster” που πολλοί θεωρούν ως το πιο συγκινητικό στην μεγάλη δισκογραφία του Coleman Hawkins, κυρίως για ένα λόγο: Γιατί είναι σα να κυλά ένα υπόγειο ρεύμα συναισθήματος, ένα συναίσθημα κοινό, που οι δύο μουσικοί μοιράζονται χωρίς να το επιδιώκουν. Ένα συναίσθημα που δύο σαξόφωνα το εξηγούν καλύτερα από χίλιες λέξεις. Το κομμάτι αυτό είναι το “It never entered my mind” των Rodgers και Hart.
Τα άλμπουμ που έγραψαν την ιστορία της jazz.
Ένα βλέμμα στην πιο περιπετειώδη μουσική, μέσα από τα σημαντικότερα τζαζ άλμπουμ.
Από τον Λεωνίδα Αντωνόπουλο.