Εάν ο μουσικός κόσμος του συνθέτη και πιανίστα Herbie Hancock ήταν, ας πούμε, σφαιρικός, σαν πλανήτης, θα έπρεπε να μπούμε σε τροχιά για να συλλέξουμε εικόνες και υλικό το οποίο ύστερα θα το ενώναμε, σαν παζλ, για να κατορθώσουμε να αποτυπώσουμε την πορεία ενός από τους σημαντικότερους μουσικούς της τζαζ.
Kαι αυτό γιατί η τζαζ, αν και είναι η πατρίδα του Herbie Hancock δεν είναι, εντούτοις, η μοναδική. Για να γίνω πιο ακριβής, δεν υπάρχει περιοχή της μουσικής που να μην την επισκέφτηκε και, μάλιστα, όχι με άδεια χέρια αλλά κομίζοντας πάντοτε κάτι καινούργιο. Αυτό συνέβη και το 1973 με το άλμπουμ “Head Hunters” όπου ο Hancock ξεσαλώνει με τα ηλεκτρονικά keyboards, που τότε δεν τα έλεγαν ακόμη συνθεσάιζερ.
Σε αυτό το άλμπουμ λοιπόν, φέρνει πρώτα το funk στην επικράτεια της jazz και ύστερα μετατοπίζει ολόκληρη τη μουσική του σε έναν ηλεκτρακουστικό χώρο, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για αυτό που θα ονομαστεί jazz fusion. Το «Head Hunters» ήταν ο πρώτος πλατινένιος δίσκος στην ιστορία της jazz και αυτός που έκανε τις μεγαλύτερες πωλήσεις. Το οφείλει σίγουρα και στο αναθεωρημένο “Watermelon man”, τη μεγάλη του επιτυχία από το 1962, όταν έκανε το ντεμπούτο του στην δισκογραφία. Ο Hancock, επέλεξε να ηχογραφήσει πάλι το “Watermelon man” σε funky ύφος όχι επειδή στέρεψε από ιδέες αλλά γιατί ήθελε να δείξει την συνέχεια της μουσικής του στη νέα, ηλεκτρονική εποχή.
Το “Head Hunters” ήταν το άλμπουμ που άνοιξε τις πύλες της jazz για έναν τεράστιο αριθμό, νέων σε ηλικία, μουσικόφιλων. Οι πρώτες γενιές hip hopers τσιμπολόγησαν από αυτόν τον δίσκο σχεδόν τα πάντα αλλά κυρίως από ένα κομμάτι διάρκειας 15 λεπτών, το θρυλικό “Chameleon”.
«Στα τέλη του 1972» θυμάται ο ίδιος ο Herbie Hancock μιλώντας για το “Head Hunters”, ήξερα ότι δεν ήθελα να παίξω πάλι την μουσική που έπαιζα, αλλά δεν είχα ιδέα τι ήταν αυτό που έψαχνα. Ήθελα να νιώσω πιο γήινος, να πατήσω στέρεα στο έδαφος. Άρχισα τότε να σκέφτομαι τον Sly Ston και πόσο μου άρεσε και πόσο funky ήταν το “Thank you for let me be myself again” και άρχισα να φαντασιώνομαι ότι έπαιζα στην μπάντα του Sly, κάτι funky. Η επόμενη εικόνα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν η δική μου μπάντα να παίζει στο στιλ του Sly. Αναρωτήθηκα λοιπόν εάν θα ήθελα να έχω μία funky μπάντα που θα έπαιζε κάπως έτσι και η απάντηση που έδωσα στον εαυτό μου ήταν: και βέβαια ήθελα!»
Τα άλμπουμ που έγραψαν την ιστορία της jazz.
Ένα βλέμμα στην πιο περιπετειώδη μουσική, μέσα από τα σημαντικότερα τζαζ άλμπουμ.
Από τον Λεωνίδα Αντωνόπουλο.