Ιστορία της Τζαζ

Charles Mingus: “Ah Um” (1959)
Το έτος 1959 ήταν η καλύτερη χρονιά για την τζαζ. Tότε κυκλοφόρησε το “Κind Οf Βlue” του Miles Davis, το “Giant Steps” του “John Coltrane”, το “Shape of Jazz to Come” του Ornette Coleman, το “Time Out” του Dave Brubeck και αυτό εδώ το album: το “Ah Um” του Charles Mingus. Ένα ιστορικό άλμπουμ και ένα ...
Coleman Hawkins encounters Ben Webster (1959)
Πώς να βάλεις δύο μεγάλους σαξοφωνίστες μαζί στο στούντιο για έναν δίσκο; Ένας τρόπος υπάρχει: Να το θελήσουν και οι δύο! Ο Coleman Hawkins είναι ένας θρύλος της jazz, ένας μουσικός που θεμελίωσε με το στυλ του την μοντέρνα jazz, από το bebop και μετά. Ο Ben Webster, που ανήκει στην επόμενη μετά τον Hawkins φ...
Miles Davis: “Milestones” (1958)
Τις περισσότερες φορές η ιστορία γράφεται την ώρα που δεν το περιμένεις και συχνά δεν είναι Ιστορία με γιώτα κεφαλαίο. Αυτό το άλμπουμ, το “Milestones” του Miles Davis, ηχογραφήθηκε μόλις ένα χρόνο πριν το θρυλικό "Kind Of Blue”, το οποίο θεωρείται το κορυφαίο jazz album όλων των εποχών. Aν είναι πράγματι έτσι, ...
Sonny Rollins: “Saxophone Colossus” (1956)
Tο καλοκαίρι του 1956 ο Sonny Rollins ήταν μέλος του θρυλικού κουιντέτου του Clifford Brown και του Max Roach όταν μπήκε στο στούντιο της Prestige στη Νέα Υόρκη για να ηχογραφήσει ένα album με τίτλο συμβολικό, γεμάτο αυτοπεποίθηση και δυναμισμό: το “Saxophone Colossus”. Και περί αυτού ακριβώς πρόκει...
Billie Holiday: “Songs For Distingué Lovers” (1957)
1957 και η Billie Holiday είναι 42 ετών. Απέχει μόλις δύο χρόνια από τον θάνατο. Είναι σκιά του εαυτού της, χωρίς τη λάμψη και την ομορφιά, χωρίς την λευκή γαρδένια στα μαλλιά της. Η φωνή έχει χάσει την απόλυτη αίσθηση του τόνου που έκανε τη Lady Day να σαρώνει τα χρόνια του swing. Συμβαίνει όμω...
Modern Jazz Quartet: “Django” (1956)
Αυτός που ακούτε είναι ο ήχος του μακροβιότερου συγκροτήματος στην ιστορία της jazz. Και η αλήθεια είναι ότι το Modern Jazz Quartet το χώρισε μόνο ο θάνατος. Των μελών του, εννοείται… Η ουσία όμως βρίσκεται αλλού: Το Modern Jazz Quartet υπήρξε ένα από τα πιο σοφιστικέ σύνολα στην ιστορία της τζαζ -και η τζαζ αρκ...
Chet Baker: “Chet Baker Sings” (1956)
Ο Chet Baker υπήρξε το jazz αρχέτυπο (ορισμένοι θα έλεγαν το στερεότυπο) του νέου με την τρομπέτα: λαμπερός, εσωστρεφής και αυτοκαταστροφικός. Ένας λευκός που μεγάλωσε στην Οκλαχόμα αλλά βρέθηκε στη Νέα Υόρκη τότε που γεννιόταν το bebop. Συνέδεσε όμως το όνομά του με την jazz της Δυτικής Ακτής και ήτ...
Cassandra Wilson: “Traveling Miles” (1999)
Γεννημένη στο Μισισιπή, η Cassandra Wilson έχει τα blues στο αίμα της, όπως και την Αφρική, όπως και κάθε νέο έδαφος που κάλυπτε η επικράτεια της τζαζ μέχρι την δεκαετία του ’80. Στη συνέχεια, συμμετείχε με την εκφραστική φωνή της, σε κάθε νέα ανακάλυψη. Η Cassandra Wilson αναδύθηκε από την unde...
Herbie Hancock: “Head Hunters” (1973)
Εάν ο μουσικός κόσμος του συνθέτη και πιανίστα Herbie Hancock ήταν, ας πούμε, σφαιρικός, σαν πλανήτης, θα έπρεπε να μπούμε σε τροχιά για να συλλέξουμε εικόνες και υλικό το οποίο ύστερα θα το ενώναμε, σαν παζλ, για να κατορθώσουμε να αποτυπώσουμε την πορεία ενός από τους σημαντικότερους μουσικούς της τζαζ. ...
Clifford Brown: “Memorial Album” (1953)
Στις αρχές της δεκαετίας του ‘50 η jazz ήταν ένα μουσικό σύμπαν σε έκρηξη. Ήταν η δημιουργική έκρηξη των μουσικών της που ένας ένας πετούσαν από πάνω τους την εικόνα του διασκεδαστή και έμπαιναν στο ρόλο του καλλιτέχνη που εξέφραζε και την εποχή του αλλά και την ξεχωριστή, αφροααμερικάνικη κουλτούρα. ...
Kenny Burrell: “Midnight Blue” (1963)
Για τον Duke Ellington ο κιθαρίστας ο Kenny Burrell, ήταν ο καλύτερος τζαζ κιθαρίστας. Παρόλαυτά τον τίτλο διεκδίκησαν με μεγαλύτερες αξιώσεις ο Wes Montgomery ή ο George Benson. Ίσως οφείλεται στο χαμηλό προφίλ που κράτησε σε όλη του την καριέρα ο Kenny Burrell, αφού δεν ήταν η περίπτωση του μποέμ μουσ...
Louis Armstrong: “The Hot Fives” (1926-1927)
Με αυτόν τον ήχο αρχίζει η πραγματική ιστορία της jazz. Και με αυτόν τον μουσικό, τον Louis Armstrong, που αφήνει τη Νέα Ορλεάνη και στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ‘20 εγκαθίσταται στο Σικάγο. Και είναι εκεί, τότε, που συμβαίνει η μεγάλη επανάσταση. Eν μέσω ποτοαπαγόρευσης, nightclub, μάχες μεταξύ συμμοριών κα...
Art Pepper: Art Pepper Meets The Rhythm Section (1957)
Ο σαξοφωνίστας Art Pepper, όπως γράφει ο ίδιος την αυτοβιογραφία του, ήθελε να γίνει ο μεγαλύτερος άλτο σαξοφωνίστας στον κόσμο. Μία δήλωση που μπορούσε να θεωρηθεί ύβρις αν έπρεπε να συγκριθεί με άλτο σαξοφωνίστες όπως ο Charlie Parker, ο Johnny Hodges ή ο Paul Desmond. Ωστόσο, όχι μόνο ξέφυγε από το...
Count Basie: The Complete Atomic Basie (1957)
Πολλές μεγάλες ορχήστρες έγραψαν την ιστορία της jazz το ‘20 και το ’30. Λίγες όμως έμειναν στην ιστορία. Μία από αυτές ήταν η ορχήστρα του πιανίστα Count Basie, ο οποίος αν και γεννημένος στο New Jersey, συνέδεσε το όνομα και την ορχήστρα του με την θρυλική σκηνή του Kansas. Η ορχήστρα του Count Basie ...
John Coltrane: Giant Steps (1959)
O John Coltrane υπήρξε ο τρίτος και μάλλον ο τελευταίος επαναστάτης της jazz. Είναι αυτός που απελευθέρωσε πλήρως τη φόρμα και ενσάρκωσε την απόλυτη ελευθερία του μουσικού. Μετά τον John Coltrane ο μουσικός που αυτοσχεδιάζει δεν είναι πλέον ένας καλός, ερμηνευτής, αλλά ένας ολοκληρωμένος καλλιτέχνη...
Duke Ellington: Ellington At Newport (1956)
Ο Edward Kennedy Ellington, δηλαδή ο Duke Ellington, ήταν ένας δημιουργός που ξεπερνούσε τα όρια της jazz. Ο πιο ωραίος χαρακτηρισμός που έχω ακούσει είναι ότι υπήρξε «ο πιο ποιητικός ερμηνευτής των μπλουζ». Παράδειγμα, αυτή εδώ, η ζωντανή ηχογράφηση της ορχήστρας του το 1956 στο festival του Newport, η οποία έχ...
Nat King Cole: “After Midnight” (1956)
Το φωνητικό στυλ του Nat King Cole θύμιζε τους crooner τύπου Bing Crosby και Frank Sinatra και όχι, όπως θα περίμενε κανείς από έναν μαύρο πιανίστα και τραγουδιστή, την γεμάτη μπλουζ ερμηνεία των τραγουδιστών της τζαζ του 40 και του 50. Ήταν μία ηθελημένη παρεξήγηση, την οποία ο Nat King Cole διαχειρίστηκε έ...
ΣΕΛΙΔΑ 1 ΑΠΟ 2