Ένα βράδυ του Ιουνίου του 1961, στο θρυλικό “Village Vanguard” της Νέας Υόρκης, ένα από τα club όπου γράφτηκαν, με καπνό και ιδρώτα, μερικά από τα σημαντικότερα κεφάλαια του μεγάλου βιβλίου της jazz, ο πιανίστας Bill Evans παίζει εκεί με το τρίο του. Με μπασίστα τον Scott LaFaro και ντράμερ τον Paul Motian.
Παίζουν μαζί μόλις τρία χρόνια αλλά έχουν κατορθώσει να απογειώσουν την τέχνη του jazz trio. Ο Bill Evans, ένας λευκός μεσοαστός, έχει κερδίσει την εκτίμηση και το θαυμασμό των μουσικών της jazz ύστερα από την καθοριστική συμμετοχή του στο θρυλικό “Kind Of Blue” του Miles Davis, δύο χρόνια νωρίτερα. Όλοι τώρα περιμένουν από αυτόν να τους δείξει τον δρόμο για το μέλλον και εκείνος το κάνει… με δυναμισμό και με ευαισθησία και με έναν λυρισμό που είναι την ίδια στιγμή απαλός στο άκουσμα και κοφτερός σε νέες ιδέες. Η σοφιστικέ jazz του Bill Evans απογειώνεται εκείνο το βράδυ και καταγράφεται σε ένα άλμπουμ που θεωρείται σταθμός: το “Waltz For Debby”. Πρόκειται για το τέταρτο μόλις album αυτού που θεωρήθηκε ως το καλύτερο τρίο στην ιστορία της jazz αλλά θα είναι και το τελευταίο: ο μπασίστας Scott LaFaro σκοτώνεται σε τροχαίο 10 ημέρες μετά από αυτή εδώ την ηχογράφηση.
Ο πιανίστας Bill Evans, ο ποιητής του αυτοσχεδιασμού ο μεγάλος πιανίστας, ο σπουδαίος συνθέτης, ο διανοούμενος της jazz… ήταν στην πραγματικότητα ένα φτερό στον άνεμο: Ναρκωτικά, ηχογραφήσεις και ζωντανές εμφανίσεις γεμίζουν τις μέρες και τις νύχτες του, κατεστραμμένη προσωπική ζωή, εσωστρέφεια και ασταμάτητο φλερτ με την παράνοια έβρισκαν διέξοδο στην μουσική του πού ήταν τόσο εύθραυστη όσο και η ζωή του.
Η μουσική που ηχογράφησαν εκείνη την βραδιά του 1961 στο Village Vanguard ο Scott LaFaro και ο Paul Motian μοιάζει με το χρονικό μιας ανακάλυψης, λες και είχαν συναίσθηση ότι δημιουργούσαν κάτι που θα έμενε στην ιστορία και γιόρταζαν το επίτευγμά τους…
Τα άλμπουμ που έγραψαν την ιστορία της jazz.
Ένα βλέμμα στην πιο περιπετειώδη μουσική, μέσα από τα σημαντικότερα τζαζ άλμπουμ.
Από τον Λεωνίδα Αντωνόπουλο.