Για τον Duke Ellington ο κιθαρίστας ο Kenny Burrell, ήταν ο καλύτερος τζαζ κιθαρίστας. Παρόλαυτά τον τίτλο διεκδίκησαν με μεγαλύτερες αξιώσεις ο Wes Montgomery ή ο George Benson. Ίσως οφείλεται στο χαμηλό προφίλ που κράτησε σε όλη του την καριέρα ο Kenny Burrell, αφού δεν ήταν η περίπτωση του μποέμ μουσικού που πηγαίνει από κλαμπ σε κλαμπ και από ηχογράφηση σε ηχογράφηση. Ίσως οφείλεται και στο συντηρητικό, για τα δεδομένα της τζαζ του ‘50 και του ‘60, στιλ του. Κανένας όμως κιθαρίστας δεν συνδύαζε τόσο αριστοτεχνικά το bebop με τα μπλουζ όσο ο Kenny Burrell.
Ο Kenny Burrell ήταν πιο πολύ ένας περιζήτητος επαγγελματίας μουσικός και λιγότερο ένας εμπνευσμένος leader, όμως είχε ένα δικό του, αυθεντικό, τρόπο να ερμηνεύει την τζαζ. Χωρίς εντάσεις και ακρότητες. Μια ήρεμη, μελωδική δύναμη, υψηλής ακρίβειας και κρυστάλλινης καθαρότητας, που εκτιμήθηκε πολύ αργότερα από την εποχή του. Η ηχογράφηση που έκανε το 1963 για την Blue Note θεωρείται ιστορική γιατί, εκτός των άλλων, κατέγραψε και ένα από τα καλύτερα και πιο δημοφιλή jazz standard το ομώνυμο “Midnight blue” μια υπέροχη συνεισφορά στο ρεύμα της soul jazz.
Τα άλμπουμ που έγραψαν την ιστορία της jazz.
Ένα βλέμμα στην πιο περιπετειώδη μουσική, μέσα από τα σημαντικότερα τζαζ άλμπουμ.
Από τον Λεωνίδα Αντωνόπουλο.