1957 και η Billie Holiday είναι 42 ετών. Απέχει μόλις δύο χρόνια από τον θάνατο.
Είναι σκιά του εαυτού της, χωρίς τη λάμψη και την ομορφιά, χωρίς την λευκή γαρδένια στα μαλλιά της. Η φωνή έχει χάσει την απόλυτη αίσθηση του τόνου που έκανε τη Lady Day να σαρώνει τα χρόνια του swing. Συμβαίνει όμως κάτι παράξενο: Έχει για συντροφιά μερικούς καλούς φίλους, σπουδαίους μουσικούς, πάντοτε οι μουσικοί ήταν οι φίλοι της. Ο τρομπετίστας Harry “Sweets” Edison ήταν μαζί της τότε που τραγουδούσε με την ορχήστρα του Count Basie και έκανε το μεγάλο βήμα προς τη δόξα. Ο σαξοφωνίστας Ben Webster τη συνόδευε τότε που έκανε τις πρώτες της ηχογραφήσεις με το δικό της όνομα. Έχει επίσης μπροστά της μία ντουζίνα από γνωστά και αγαπημένα θέματα του αμερικάνικου ρεπερτορίου, του λεγόμενου Great American Songbook, και νιώθει άνετα, χαλαρά. Έχει φροντίσει γι’ αυτό και ο παραγωγός και ιδιοκτήτης της Verve, ο Norman Granz που την κανάκευε -όσο άντεχε και ο ίδιος. Και το παράξενο που σας έλεγα ότι συμβαίνει είναι ότι το album που ηχογραφεί, το “Songs for Distingue Lovers” αν και ανήκει σε μία περίοδο που θεωρείται παρακμιακή για την Billie Holiday, είναι από τα καλύτερα που ηχογράφησε. Η τεχνική, οι φωνητικές χορδές, ο αυτοέλεγχος έχουν πάει περίπατο… και έχει μείνει μόνο η αίσθηση των τραγουδιών. Η αίσθηση και τα οικεία πρόσωπα των φίλων στο στούντιο. Αυτά αρκούν.
Τα ναρκωτικά και το αλκοόλ έκλεψαν από την Billie Holiday τα πάντα εκτός από κάτι που λίγοι ερμηνευτές διέθεταν: την απόλυτη επαφή με τους μουσικούς και τον τρόπο να κάνει κάθε τραγούδι προσωπική της υπόθεση. Έτσι ακριβώς ήταν. Το “Songs for Distingue Lovers” του 1957 περιέχει όλη την ανατριχιαστική δραματικότητα που έκανε την Billie Holiday μία από τις μεγαλύτερες ερμηνεύτριες της τζαζ. Η φωνητική ερμηνεία δεν θα ήταν πλέον η ίδια μετά την Billie Holiday.
Τα άλμπουμ που έγραψαν την ιστορία της jazz.
Ένα βλέμμα στην πιο περιπετειώδη μουσική, μέσα από τα σημαντικότερα τζαζ άλμπουμ.
Από τον Λεωνίδα Αντωνόπουλο.