Ο Chet Baker υπήρξε το jazz αρχέτυπο (ορισμένοι θα έλεγαν το στερεότυπο) του νέου με την τρομπέτα: λαμπερός, εσωστρεφής και αυτοκαταστροφικός. Ένας λευκός που μεγάλωσε στην Οκλαχόμα αλλά βρέθηκε στη Νέα Υόρκη τότε που γεννιόταν το bebop. Συνέδεσε όμως το όνομά του με την jazz της Δυτικής Ακτής και ήταν από τους μουσικούς που δημιούργησαν τον ήχο και το πρότυπο της cool jazz.
Το στυλ του στην τρομπέτα έμοιαζε με αυτό του Miles Davis: ήσυχο, καθαρό, περιορισμένο σε εύρος και μελωδικό περισσότερο παρά δεξιοτεχνικό. Οι ηχογραφήσεις που έκανε με τον σαξοφωνίστα Gerry Mulligan στην Καλιφόρνια, και κυρίως αυτή που ακούμε τώρα, η πρώτη φορά που δοκίμασε ένα τραγουδήσει, αποτελούν μικρά διαμαντάκια της jazz. Σε αυτό το album το “Chet Baker Sings” που περιλαμβάνει ηχογραφήσεις του 1954 και του 1956 για την εταιρεία Pacific του Λος Άντζελες, ο Chet με την εκπληκτική συνοδεία του Russ Freeman στο πιάνο, μοιάζει να ψιθυρίζει, διστακτικά, ερωτόλογα αντί να τραγουδάει. Σαν έφηβος που ντρέπεται που τον έβαλαν μπροστά σε ένα μικρόφωνο. Το ίδιο και η τρομπέτα του. Και αυτό το ψιθυριστό, ντροπαλό, μελωδικό ύφος του είναι που κέρδισε τις εντυπώσεις, όχι τόσο στην εποχή του, που η τζαζ ήταν ακόμη γεμάτη χυμούς και άγρια δύναμη, όσο στα χρόνια που ακολούθησαν. Το “Chet Baker Sings” ήταν η εκφραστική επιτομή της cool jazz.
Ο Chet Baker δεν ήταν ο τραγουδιστής που άλλαξε το ύφος της jazz ερμηνείας. Δεν ήταν ανατρεπτικός με τον τρόπο που υπήρξε ο Louis Armstrong αλλά είσαι σίγουρος 100% ότι είναι εντελώς διαφορετικός από οποιονδήποτε άλλο την εποχή εκείνη, όταν ακούς την κορυφαία του ηχογράφηση, το υπέροχο τραγούδι με το οποίο ο Chet Baker ταυτίστηκε ερμηνευτικά: “My funny Valentine”
Τα άλμπουμ που έγραψαν την ιστορία της jazz.
Ένα βλέμμα στην πιο περιπετειώδη μουσική, μέσα από τα σημαντικότερα τζαζ άλμπουμ.
Από τον Λεωνίδα Αντωνόπουλο.