Σήμερα στις «Ιστορίες Κλασικού Ραδιοφώνου» με τον Παντελή Σιβρή : Από την εποχή που ο Νικόλαος Μάντζαρος μελοποίησε τον Διονύσιο Σολωμό μέχρι σήμερα, η ποίηση ασκεί εξαιρετική γοητεία στους συνθέτες. Η «Ξανθούλα» τους, έφυγε από τα καλντερίμια των Ιόνιων νησιών, δοξάστηκε από κανταδόρους στα σοκάκια της Νάπολης και πέρασε όπως και η «Ανθισμένη αμυγδαλιά» του Γεώργιου Δροσίνη στην παράδοση μας, σαν καντάδα.
Μέσα στην κατοχή το 1943, ο Νίκος Γκάτσος δημοσίευσε την – μία και μόνη – «Αμοργό» του, που μαζί με τον «Επιτάφιο» του Γιάννη Ρίτσου, έγιναν κατά κάποιον τρόπο οι αφετηρίες και τα σύμβολα της «έντεχνης» επανάστασης των ‘60’ς …
Όταν με ενημέρωσε το Δεύτερο πρόγραμμα, ότι η σημερινή ημέρα θα είναι αφιερωμένη στην ποίηση, σκέφτηκα να διαλέξω με το χέρι στην καρδιά και τον νού στην ιστορία … Αρκετά θα θυμηθούμε και πολύ περισσότερα θα μείνουν απ’έξω…
Ένα μικρό ιδιωτικό gallop, έδωσε την απάντηση στην ερώτηση «τι σας έρχεται στο μυαλό πρώτο, όταν ακούτε τις λέξεις μελοποιημένη ποίηση»; Είναι το «Άξιον εστί»…