Ακολουθώντας τη διαδρομή του Αντώνη Ρεπάνη
Τρίτη 2 Ιουνίου, 9 με 10 το βράδυ, στην εκπομπή του Γιώργου Τσάμπρα και στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7.
Δυό εκπομπές με επιλογές από την διαδρομή του Αντώνη Ρεπάνη, ως τραγουδιστή αλλά και ως συνθέτη. Ξεκινώντας από τις πρώτες του ηχογραφήσεις ως τραγουδιστή, στα τελευταία χρόνια του γραμμοφώνου ( 1958 ) περνάμε στις συνεργασίες του με τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Μανώλη Χιώτη, τον Γιάννη Παπαϊωάννου, τον Γιώργο Μητσάκη, τον Μάρκο Βαμβακάρη. Παράλληλα, τον ακούμε να τραγουδά, ως πρώτη φωνή, ως σεγόντο ή σε ντουέτο, με την Πόλυ Πάνου, την Καίτη Γκρέυ, τη Γιώτα Λύδια αλλά και τον Στέλιο Καζαντζίδη και τον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Παράλληλα, ηχογραφεί καινούργια τραγούδια του Καλδάρα, του Βασιλειάδη και άλλων : «Γιατί γλυκιά μου κλαις», «Ανεβαίνω σκαλοπάτια», «Στο σταυροδρόμι» … Για να περάσουμε σιγά σιγά στα τραγούδια που γράφει ο ίδιος. Για τη φωνή του αλλά και με τις φωνές κάποιων απ’ τους παραπάνω τραγουδιστές. Πιο συχνά τραγούδησαν τραγούδια που έχει γράψει ο ίδιος, ο Πάνος Γαβαλάς και – κυρίως – ο Στράτος Διονυσίου. Τον τραγούδησαν όμως κάποιες φορές και ο Λευτέρης Μυτιληναίος και ο Σταμάτης Κόκοτας και η Βίκυ Μοσχολιού – λίγες φορές : «Που να γυρνάς», «Έτσι είναι πάντα μ’ ένα αντίο», «Χτες το βράδυ στην ταβέρνα», «Ο παλιατζής», «Καρδιά μου αλήτισσα» και πολλά ακόμη, γνωστά και λιγότερο γνωστά. Φτάνοντας τώρα στα χρόνια του ’80, ακούμε τραγούδια του από τον Γιώργο Μαργαρίτη, την Πίτσα Παπαδοπούλου, τη Ρίτα Σακελλαρίου, τον Κώστα Κόλλια, τον Νίκο Κομικό : «Μα τι λέω», «Θυσιάστηκα», «Όλες οι αγάπες μου» και άλλα. Από τα τελευταία χρόνια του ’90 κι ως το 2016 (!!! ), σχεδόν για μια εικοσαετία, θα παραμείνει στο πάλκο του ίδιου μαγαζιού, στην «Αστροφεγγιά» στην Πατησίων, τραγουδώντας τα τραγούδια του αλλά και ότι άλλο ένοιωθε ότι του ταιριάζει. Εφτά χρόνια από το θάνατό του (έφυγε από τη ζωή τέλη του Μάη το 2019, στα 86 του χρόνια) στις δύο εκπομπές, προσπαθούμε να ισορροπήσουμε ανάμεσα στα αγαπημένα τραγούδια που θέλουμε πάντα να ακούμε και σε άλλα που ακούμε πιο σπάνια αλλά είτε θυμίζουν μια εποχή, είτε μπορούν να μάς μιλήσουν εξ αρχής.
Πάντα με την πεποίθηση και με στόχο ότι «Πρέπει να ξέρεις μηχανή να κόψεις μαύρα μάτια».