Η Αιμιλία Χατζηδάκη, οι ηχογραφήσεις για την δισκογραφία και μια συνομιλία από τα 1999
Παρασκευή 29 Μαΐου, 9 με 10 το βράδυ, στην εκπομπή του Γιώργου Τσάμπρα και στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7.
Θυμάμαι πάντα τη ζωντάνια της στο τραγούδι. Χωρίς να ‘χει χάσει ούτε τη φωνή της, ούτε την έκφραση, ούτε το κέφι της, τραγουδούσε μέσα στη συζήτησή μας, από τραγούδια της πατρίδας της μέχρι ιταλικά, ελαφρά ελληνικά και ρεμπέτικα. Κι όταν τής επισήμαινα τη διαφορετικότητα των τραγουδιών που διάλεγε, με αποστόμωνε : “Σιγά λοιπόν και τι; Το τραγούδι δεν έχει πατρίδα”. Θυμάμαι όμως και το παράπονό της : « Αυτά όλα που είπαμε εμείς δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην τα ξέρει. “Μπρατσέρα”, ”Το πονεμένο στήθος μου”, “Θαλασσάκι”, “Η τράτα μας η κουρελού”, “Μές του Αιγαίου τα νησιά”. Ήτανε παμπάλαια. Ο πατέρας μου τά ‘βαλε και ύστερα τα πήρανε και τά ‘λεγε ο καθένας. Και δε μάς προστάτεψε κανείς…Ούτε κέντρα θέλαμε…Δεν τού άρεσε τού πατέρα μου και της μητέρας μου να το κάνουμε έτσι το τραγούδι μας. Και στο ραδιόφωνο σπάνια μάς ζητούσανε. Η ανάγκη τούς έκανε καμμιά φορά να μάς παίρνουνε γιατί …ποιός θα ‘δινε τα τραγούδια που χρειαζόντανε;». Και την κατάληξη : «Σύνταξη πήρα το 1986 από την εφημερίδα “Φωνή του Πειραιώς”. Δούλεψα 16 χρόνια εκεί…Εξωτερικές δουλειές, πληρωμές, εισπράξεις, σε νοσοκομεία, σε δήμους..». 27 χρόνια αφ’ ότου έχει φύγει από τη ζωή η Αιμιλία Χατζηδάκη, ξανακούμε τις κλασσικές ηχογραφήσεις που έκανε μόνη ή με την οικογένειά της – «Όμιλος Σταμάτη Χατζηδάκη» – σε τραγούδια από τα Δωδεκάνησα και διαβάζουμε αποσπάσματα από μια συνομιλία μαζί της, στα 1999. Πάντα με τη διάθεση του «Παρ’ το αλλιώς… θα βρεις!».
ΣΗΜ : Η φωτογραφία της ανάρτησης από την δημοσίευση μέρους της συνομιλίας μας στα 1997, στο περιοδικό «Δίφωνο».
Πάντα με την πεποίθηση και με στόχο ότι «Πρέπει να ξέρεις μηχανή να κόψεις μαύρα μάτια».