Ο ηθοποιός Δημήτρης Ναζίρης σε μια μουσική εξιστόρηση της ζωής του. Από τα πρώτα ακούσματα στα παιδικά του χρόνια, το πέρασμα σε διαφορετικά είδη, η αγάπη του για τους κλασικούς και την όπερα αλλά κυρίως για τη μουσική που κρύβει μέσα της θεό.
Μάρα Τσικάρα
περισσοτερα
Μια ρήση του Ντύλαν Τόμας, μια κραυγή που άκουσε στο δρόμο, κι ένα βιβλίο: «Το αλάτι της τρέλας» του Φρέδυ Γεσσέδ σε μετάφραση Αγαθής Δημητρούκα (εκδόσεις Πατάκης, 2024).
Ψάχνοντας έναν δρόμο μεταξύ απόλαυσης και νηστείας, αθωότητας και ενηλικίωσης, ονείρου και πραγματικότητας.
Με αφορμή την έκθεση «ποιος θυμάται τη Ζωζώ Νταλμάς», στον πολυχώρο πολιτισμού Ισλάχανε.
«Κατά βάθος, νομίζω ότι είμαι ένας ποιητής που πήρε λάθος δρόμο»
Πώς γιορτάζεται μια γλώσσα; Αυτή με την όποια μιλάμε, γραφούμε, αγαπάμε, βρίζουμε, διώχνουμε τους αλλόγλωσσους, σκεφτόμαστε κι ονειρευόμαστε;
Κάποιος περνάει τραγουδώντας μέσα από τρεις Κυριακάτικες ιστορίες του Αντώνη Σουρούνη, από την ομώνυμη συλλογή (εκδόσεις Καστανιώτη, 2002).
Ο Γιώργος Μπασαγιάννης μας ξεναγεί στη δική του Θεσσαλονίκη αλλά και στη συλλογή του με βιβλία, στα οποία η πόλη είναι διαρκώς παρούσα άλλοτε ως πρωταγωνίστρια, άλλοτε ως σκηνικό.
Τα υλικά της σημερινής εκπομπής: Το βιβλίο του Pino Cacucci «Φρίντα Κάλο- Viva la vida!» (μετάφραση: Τιτίκα Δημητρούλια, εκδόσεις ΑΓΡΑ). Τα έργα της. Η μουσική του Elliot Goldenthal από το soundtrack της ταινίας Frida (2002).
Μια διαδρομή ανάμεσα σε κραυγές, ψιθύρους, ποιήματα, πίνακες και μουσική. Με αφορμή την ταινία Sirāt του Óliver Laxe.
Η σημερινή μας διαδρομή: μια συνομιλία με τον δάσκαλο και κεραμίστα Κωνσταντίνο Τσιφτσόπουλο.
«Μια υπενθύμιση ότι η αλλαγή αρχίζει από τη φαντασία, τη φωνή και τη σύμπραξη».
«Εσύ πώς την παλεύεις;»,
ρωτάει τους περαστικούς, τα τραγούδια και τα ποιήματα.
Πώς λαδώνεται ο μηχανισμός που σε ξεβράζει στην κάθε μέρα.
Κι η πόλη γίνεται εχθρός, φωλιά, φόντο, πεδίο μάχης κι έμπνευσης.
Γίνεται η σημερινή του μεθυσμένη διαδρομή.
Ένα ημερολόγιο που λειτουργεί σαν μια μικρή χρονική πύλη καθώς δανείζεται μια αρχαία αττική γιορτή και την επαναπροσδιορίζει μέσα στη σύγχρονη ζωή. Ο κάθε μήνας συνοδεύεται κι από ένα τραγούδι.
Ο Λάζαρος Θεοδωρακόπουλος μας μεταφέρει στη Νέα Υόρκη, όπου ζει και εργάζεται ως ηθοποιός.
Ο σημερινός διαβάτης έχει ξεχαστεί στους δρόμους από την κρύα παγωμένη νύχτα ακόμη. Όπως εκείνη του Γενάρη του 1904.
Με αφορμή την ταινία «Το αριστερό μου χέρι» (Left-Handed Girl) της Σι-Τσινγκ Τσου, κάποιος περνάει τραγουδώντας κι αναρωτιέται για αυτό το δίπολο- αριστερό, δεξί.
Η σημερινή ραδιοφωνική ιστορία έχει ηρωίδα μια ποδηλάτισσα.
ΣΕΛΙΔΑ 1 ΑΠΟ 10