Ξαρχάκος – Ζαμπέτας – Καλδάρας – Άκης Πάνου – Σπανός – Πλέσσας και Νίκος Δαλέζιος: Ένας δίσκος, μια ιστορία, μια εποχή
Τετάρτη 14.01.2026, 9 με 10 το βράδυ, στην εκπομπή του Γιώργου Τσάμπρα και στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7.
Το 1970, η Βίκυ Μοσχολιού είναι το μεγάλο γυναικείο όνομα της εποχής στο τραγούδι. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, αποφασίζει να αποχωρήσει από την εταιρία που έχει στήσει και στηρίξει την μέχρι τότε καριέρα της, την «Κολούμπια» του Τάκη Λαμπρόπουλου, και να ακολουθήσει τον – και μέχρι τότε – παραγωγό της Γιώργο Μακράκη, σε μια άλλη δισκογραφική εταιρία – μάλλον …μικρότερης εμβέλειας. Από το 1971 και μετά, θα συνεργαστεί εκ νέου με τον Γιώργο Ζαμπέτα με κορυφαία στιγμή τον “Αλήτη” αλλά και με τον Άκη Πάνου, ενώ την επόμενη χρονιά, συνεργαζόμενη με τον Δήμο Μούτση – που επίσης μέχρι τότε είχαν κάνει λίγα τραγούδια αλλά επιτυχίες. Θα κυκλοφορήσουν τον «Συνοικισμό Α» – τεράστια δισκογραφική επιτυχία της εποχής – και θα εγκατασταθούν στο «ΖΟΟΜ» στην Πλάκα, επιχειρώντας ένα άλλο βήμα στη διασκέδαση της εποχής… Σ’ αυτή τη φάση, η «Κολούμπια» «επιστρατεύει» το υλικό που ανήκει σε εκείνη και κυκλοφορεί έναν μεγάλο δίσκο βινυλίου, με χαρακτηριστικά τραγούδια από τα 6 προηγούμενα χρόνια που η Μοσχολιού ηχογραφούσε εκεί. Κι έτσι, λίγο πριν κυκλοφορήσει νέος δίσκος της Μοσχολιού από την εταιρία που συνεργάζεται πλέον, κυκλοφορεί ο 4ος προσωπικός δίσκος της, που – όπως και οι τρείς προηγούμενοι – έχουν για τίτλο το όνομά της και μόνον, και περιεχόμενο, κάποια χαρακτηριστικά τραγούδια της περιόδου 1964-1970. Από τα πρώτα τραγούδια του Ξαρχάκου, του Ζαμπέτα, του Καλδάρα, αλλά και του Νίκου Δαλέζιου που ηχογραφεί («Τι έχει και κλαίει το παιδί», «Πάει πάει», «Πήρα απ’ τη νιότη χρώματα», «Άλλη αγάπη έπιασες») μέχρι τα πιο πρόσφατα, του Άκη Πάνου, του Γιάννη Σπανού και του Μίμη Πλέσσα («Δεν κλαίω για τώρα», «τα χέρια», «Άδειες τσέπες»). Ανεξάρτητα από τις συνθήκες κάτω από τις οποίες κυκλοφόρησε, ο δίσκος και τότε θα γνωρίσει μεγάλη επιτυχία αλλά – πολύ περισσότερο – θα μείνει σαν μια από τις πιο κλασσικές εκδόσεις στη διαδρομή της Βίκυς Μοσχολιού.
Στη σειρά λοιπόν που – όπως λέμε πάντα – ακούμε ολόκληρους μεγάλους δίσκους, σαν να βάζαμε στο πικ απ έναν παλιό δίσκο βινυλίου, ακούμε λοιπόν σήμερα το δίσκο «Βίκυ Μοσχολιού». Έκδοση του 1970, με ηχογραφήσεις της περιόδου 1964-1970. Και φυσικά, «ζωγραφίζουμε» με όσες λεπτομέρειες μπορούμε την εποχή εκείνη αλλά και τη διαδρομή των τραγουδιών στο χρόνο.
Πάντα με την πεποίθηση και με στόχο ότι «Πρέπει να ξέρεις μηχανή να κόψεις μαύρα μάτια».