Luciano Berio

Απόψε ο παρΑξενος_ελκυστΗς, με αφετηρία το μετα-αφήγημα του Ίταλο Καλβίνο, διερευνά την φωνή ως μεταπρακτική συνθήκη: όπου μορφή και επιτέλεση συμπίπτουν και η εμπειρία οργανώνεται ως συνείδηση της ίδιας της δομής της. Πλαισιωμένος από τους ήχους των Franz Schubert/Dietrich Fischer-Dieskau, John Cage, Joan La Barbara και Meredith Monk.

Ο πιανίστας–φαινόμενο Yunchan Lim συναντά τον Kazuki Yamada και τη Συμφωνική Ορχήστρα της Πόλης του Birmingham σε ένα πρόγραμμα που κινείται ανάμεσα στη δεξιοτεχνία, το όραμα και τη σύγχρονη μουσική σκέψη.

Στο σύνολό της αυτή η μουσική παραμένει ένας ψίθυρος ...με οδηγίες από quasi senza suono δηλαδή σχεδόν χωρίς ήχο και immobile e sospeso ...ακίνητο και εκκρεμές..και όπως έχουν αποδείξει επανειλημμένα οι σμιλευτές των ήχων συχνά η σιωπή είναι πολύ ισχυρότερη από τον δυνατό ήχο..Luciano Berio, John Cage,...

Κάθε Τρίτη και Πέμπτη στις δέκα το βράδυ ζωντανά στο Τρίτο Πρόγραμμα Από τον Henri Dutilleux, τον Albéric Magnard και τον Richard Strauss, στον Charles Ives, τον Kurt Weill και τον Gabriel Kahane.Στην εκπομπή που μεταδόθηκε την Πέμπτη 22 Ιανουαρίου 2026. Παραγωγή, επιμέλεια: Παναγιώτης Παναγάκης Μία χωρίς σύνορα πλεύση στον απέραντο ωκεανό της μουσικής δημιουργίας – ένας διάλογος συνειρμών που ανακαλύπτει το ετερόκλητο, νοσταλγεί το οικείο και αιφνιδιάζει στην συνάντησή τους. Πάντα, στο Βραδινό Πρόγραμμα του Τρίτου!

Εμβληματική μορφή της μεταπολεμικής μουσικής πρωτοπορίας, ο Luciano Berio αφιέρωσε ένα μέρος δημιουργικής του δραστηριότητας σε διασκευές, ανασυνθέσεις και ενορχηστρώσεις έργων άλλων συνθετών από τον Monteverdi μέχρι τον Weill, ορισμένα από τα οποία χρησιμοποίησε και ως βάση δικών του συνθέσεων ή μεγαλύτερ...

Μουσικές διαδρομές, παράλληλες, αντίθετες και τεμνόμενες σε παρελθόντα και παρόντα χρόνο.

Μια μόνο συνηθισμένη μέρα στην καθημερινότητα του Leopold Bloom, ήρωα του «Οδυσσέα» του James Joyce, οι συναντήσεις του και οι περιπλανήσεις του μέσα σε 18 ώρες, αναπτύσσονται μέσα στο ογκώδες αυτό πόνημα. Ο εσωτερικός μονόλογος άλλωστε, η τεχνική αυτή της πεζογραφίας που στην προηγούμενη μας συνάντηση διερευνήσαμε την συμβολική μουσική της γραφή, και που εισάγει ο Joyce στο κείμενο του Οδυσσέα με ένα υλικό ασυνεχές και αποσπασματικό, συμπλέκει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον σε ένα αξεδιάλυτο μείγμα όπου ο χρόνος εμφανίζεται κατακερματισμένος.

Το «βλέμμα» των άλλων, όσο αναγκαίο και αν είναι για να σχηματίσουμε το είναι μας, τόσο και απειλητικό, καθώς μας υποβιβάζει σε αντικείμενο. Και για το λόγο αυτό συχνά φοράμε μάσκες/προσωπεία- που εξαπατούν τους άλλους, και τον ίδιο μας τον εαυτό.