Έχει η Ζωή Γυρίσματα

Υπάρχει μια σιωπηλή συμφωνία που υπογράφεται μ’ ένα βλέμμα, ένα κούνημα της ουράς, ένα απαλό γουργουρητό ή ένα άγγιγμα μουσούδας. Τα ζώα μάς παρηγορούν σιωπηλά και μας θυμίζουν καθημερινά τι θα πει αγάπη. Γιορτάζουν την Κυριακή οι συγκάτοικοί μας αλλά κι όσα έχουν για σπίτι τους τη φύση και τα προσ...

Καλώς τον Οκτώβρη! Μουσκεμένος από τη βροχή δεν ξέρει από πού να πιαστεί για να μην τον πάρει ο αέρας. Τί να σου κάνουν αδιάβροχο κι ομπρέλα; Αντί να αγριοκοιτάζουμε όσους μας εύχονται “καλό χειμώνα” βάζουμε μπροστά τα μεγάλα σχέδια για να έχουμε πάντα καλοκαίρι στην καρδιά! Πότε έχασε τη σειρά του ο...

Κόκκινο σαν το αίμα και σαν τα διάπυρα σπλάχνα της γης είναι το ρόδι. Σάρκινο ρουμπίνι γεμάτο μυστικά νοήματα, που μας υποδέχεται, μας συντροφεύει και μας αποχαιρετά στο σύντομο πέρασμά μας.  Όπως η τρελή ροδιά ταξιδεύουμε κι εμείς με ήλιο και με βροχή, πρωί Κυριακής (8-10) στο Δεύτερο Πρόγραμμα. ...

Καλοδεχόμαστε το φως του φθινοπώρου που δεν τυφλώνει- όπως το αλαζονικό καλοκαίρι- και τα παλ χρώματά του που μας γαληνεύουν, με την ευχή τα πρωτοβρόχια να ξεπλύνουν τις έγνοιες και τα διλήμματά μας. Είθε να μας χαρίσει την υπομονή του κι όλα στην ώρα τους θα βλαστήσουν. Η φθινοπωρινή ισημερία οδηγεί τα βήματά μας, πρωί Σαββάτου (8-10) στο Δεύτερο Πρόγραμμα.  

Υπέρτατο σύμβολο το αυτοκίνητο, μιας εποχής που καταναλώνει με πάθος αλλά και ιδιωτικός χώρος μέσα στον δημόσιο που μας απομονώνει από τους άλλους. Δυσκολευόμαστε ν’ αποχωριστούμε το τιμόνι ίσως γιατί μας προσφέρει την ψευδαίσθηση ότι είμαστε κυρίαρχοι της μοίρας μας. Ξεκίνησαν οι εκδηλώσεις για τη...

Κυλά ο Σεπτέμβρης και οι αισθήσεις μας σε υπερδιέγερση όπως σε κάθε αποχαιρετισμό που υπόσχεται μία νέα αρχή. Έπεσαν δειλά οι πρώτες σταγόνες και αναζητάμε συντροφιά μυρωδιές και χρώματα του μήνα, σε κήπους αυλές, σχισμάδες αλλά και στον καμβά των ζωγράφων. Πώς μιλά το γιασεμί για θεραπεία; Π...

Θέλει τρυφεράδα η μνήμη για να μείνει ζωντανή. Γέφυρα ανάμεσα στο χθες και το αύριο η προσωπική μνήμη, πνευματικό ανάχωμα η κοινωνική. Έσχατο καταφύγιο και λύχνος της ταυτότητάς μας και φυλάμε με στοργή τα θραύσματά της. Έναν αιώνα και τέσσερα χρόνια μετά την καταστροφή της Σμύρνης σεργιανίζουμε στις γ...

Πρέπει να «πατηθεί» το σταφύλι για να γεννηθεί το κρασί. Έτσι και στον τρύγο της ζωής μετασχηματίζονται ιδέες ή αλλάζουν τα πρόσωπα για να δώσουν τη θέση τους στο νέο που θα μας οδηγήσει ένα βήμα παραπέρα. Δεν τρυγάμε δίχως κόπο, ωστόσο μεστώνουμε μέσα από συναντήσεις και εμπειρίες · συγκάτοικοι η απώ...

Τι κι αν κάνει διεθνή καριέρα ως Greek salade; Η χωριάτικη δεν είναι …παπούτσι από τον τόπο μας κι ας συμπυκνώνει τη φιλοσοφία της ελληνικής λιτότητας, παραδίδοντας μαθήματα πολιτιστικού πλουραλισμού.  Αντιπροσωπεύει μια κοινωνία όπου κάθε υλικό διατηρεί την απόλυτη αυτονομία, το σχήμα και τη γεύση του, ενώ ...

Έχει μια γεύση αλμύρας ο Σεπτέμβρης· νοτισμένος από τις υποσχέσεις που δώσαμε στις ακρογιαλιές, να μην μείνουν έρημες όσο ο καιρός το επιτρέπει. Κρύβει όμως και τη δύναμη μιας νέας αρχής με περισσότερα χαμόγελα και αισιόδοξες σκέψεις. Συντροφιά θ’ ανακαλύψουμε το αντίδοτο στη ρουτίνα που κρυφογελά πίσω από την...

Να γίνουμε σαμάνοι στην Ελλάδα του καλοκαιριού! Να ανταμώσουμε στα πανηγύρια και να ξεφαντώσουμε στις ακρογιαλιές. Να κυλιστούμε στα πλατανόφυλλα και να ξεδιψάσουμε στις πηγές, γιατί όλα τα ωραία κρατούν λίγο. Κλείνουμε τα μάτια, αναπνέουμε βαθιά και ταξιδεύουμε δίχως προσδοκίες και μνήμες στις αποσκευέ...

Τί σαγηνεύει διαχρονικά; Τα πάντα είναι σχετικά θα απαντήσει η επιδερμίδα μας. Για αιώνες οι γυναίκες χρησιμοποίησαν μέχρι και δηλητηριώδεις κρέμες για να τη διατηρήσουν λευκή -διαβατήριο ομορφιάς και τεκμήριο ευγενούς καταγωγής – μέχρι να κλειστούν στα ανήλιαγα εργοστάσια της βιομηχανικής επανάστασης. Και πάνω...

Θα μείνουμε στον αφρό ή θα βουτήξουμε στον βυθό; Συνήθως κολυμπάμε στα ρηχά, έναν κόσμο γνωστό και ασφαλή, που μοιάζει με την εικόνα που προβάλλουμε στους άλλους. Όμως, ο αληθινός εαυτός και οι βαθιές επιθυμίες μας, κατοικούν στον βυθό, έναν κόσμο γεμάτο κρυμμένους θησαυρούς, που είναι εκεί και μας περιμ...

«Ακούς τη βουή μου;» ρωτά το κοχύλι κι ας μην έχει δική του φωνή. Φυλακίζει αέρα και ήχους που όταν ανακλούν στα τοιχώματά του, μοιάζουν με απαλό κύμα. Ποιος δεν αφουγκράστηκε τον ήχο του σύμπαντος σε μια παραλία; Τις σκέψεις μας αντηχεί το κοχύλι ·θησαυρός του βυθού και της αμμουδιάς που θυμίζει τα καλύτερα καλοκαίρια μας. «Βουή σαν από πελαγίσιον κόχυλα» σαλπίζει το ραντεβού μας, πρωί Σαββάτου (8-10) στο Δεύτερο Πρόγραμμα

Πόσο με συγκινούν οι «άνθρωποι καρπούζια». Αν καταφέρεις να διαπεράσεις το κέλυφός τους- σκληρό από αγωνίες και προδοσίες- θα δροσιστείς με τη γλύκα της ψυχής τους. Όσο για τα καρπούζια που αποδείχθηκαν… μάπα, έχει ο Θεός. Πάμε γι’ άλλα! Πώς να διαλέξουμε καλό καρπούζι; Κι αυτό το κουβεντιάσαμε, πρ...

Μπλουμ! Ο πιο λυτρωτικός ήχος του καλοκαιριού· στα νερά του πλακούντα πρωτοκολυμπήσαμε και αναζητούμε από τη θάλασσα την ίδια βιωματική εμπειρία για ν’ αποδράσουμε και να αναγεννηθούμε. Καράβι είναι το καλοκαίρι κι έχει για σημαία στο κατάρτι του ένα μαγιό. Βουτάμε στη ζωή για να δροσιστούμε κι αναζητούμε τρόπους για  να μην… πνιγούμε, πρωί Σαββάτου (8-10) στο Δεύτερο Πρόγραμμα!

Τον Αλωνάρη Ιούλη ταξιδεύουμε με τον αέρα σύμμαχο για να ξεχωρίσει τον καρπό που είναι η ουσία της ζωής, απ’ όσα σαν άχυρο μας περισπούν και μας αποσπούν από τα πραγματικά θέλω και τους στόχους μας. Κάνουμε την κουρτίνα μας πανί και το παράθυρο φινιστρίνι και ταξιδεύουμε πρωί Κυριακής (8-10) στο Δεύτερο Πρόγραμμα!

Καλό μήνα! Καλώς όρισε και ο στρατηλάτης Ιούλιος· ακάθεκτος όπως ο συνονόματός του Ρωμαίος αυτοκράτορας, πανέτοιμος να εκπορθήσει τα «κάστρα» της καθημερινότητας και ν’ αλώσει αντιστάσεις και χρονοδιαγράμματα. Την…τακτική του θα μας την αποκάλυψε πρωί Σαββάτου στο Δεύτερο Πρόγραμμα! Πριν το...