Για την ανησυχία και το προβληματισμό στη σχεδιαζόμενη κατασκευή εγκατάστασης μονάδας επαναεριοποίησης υγροποιημένου φυσικού αερίου, σε έκταση 80 στρεμμάτων στον Κόλπο της Θεσσαλονίκης αναφέρθηκε ο Διδάκτωρ Χημικός-Περιβαλλοντολόγος Κώστας Νικολάου, μιλώντας στην εκπομπή «Εδώ και Τώρα » του 102FM της ΕΡΤ3.
«Για τη Θεσσαλονίκη θα είναι καταστροφικό. Τα προβλήματα Ρύπανσης και Ασφάλειας είναι τεράστια. Το LNG είναι 33% πιο καταστροφικό για το κλίμα απ’ ό,τι ο άνθρακας. Σε όλα τα στάδια παραγωγής και μεταφοράς του εκλύεται μεθάνιο και η διαρροή μεθανίου δεν είναι τεχνολογικά αντιμετωπίσιμη Σε παγκόσμιο επίπεδο δεν υπάρχουν θεσμοθετημένα όρια για τον συγκεκριμένο ρύπο κι έτσι δεν υπόκειται σε κανέναν απολύτως έλεγχο».
Σε ό,τι αφορά ειδικά τη Θεσσαλονίκη και τα σχέδια για δημιουργία σταθμού στον Θερμαϊκό, ο κ. Νικολάου επισήμανε ότι «η απόσταση του σταθμού από την ακτή της Θεσσαλονίκης και της προστατευόμενης περιοχής του Δέλτα των ποταμών Γαλλικού, Αξιού, Λουδία και Αλιάκμονα θα είναι μόλις 3 έως 3,5 χιλιόμετρα», ενώ «η θαλάσσια αύρα θα μεταφέρει το μεθάνιο στη Θεσσαλονίκη τού ενός εκατομμυρίου κατοίκων και θα το προσθέσει στους ρύπους και τα μικροσωματίδια, που αυτή τη στιγμή είναι 4 φορές περισσότερα από το ανώτατο επιτρεπτό όριο και ευθύνονται για εκατοντάδες θανάτους κάθε χρόνο. Παράλληλα, ένας σταθμός LNG θα πλήξει και τις παραγωγικές δραστηριότητες που αναπτύσσονται στον Θερμαϊκό, αφού για να υγροποιηθεί το LNG, έχει ψυχθεί στους -162 βαθμούς Κελσίου και για να επανέλθει σε αέρια μορφή και να μπορέσει να μεταφερθεί με μικρούς αγωγούς στη στεριά, θερμαίνεται με τεράστιες ποσότητες θαλασσινού νερού που έχει χλωριωθεί, το οποίο πέφτει πάλι στη θάλασσα, ρυπαίνοντας και ψύχοντάς την. Αυτή η διαδικασία θα έχει βαρύτατες επιπτώσεις στο θαλάσσιο περιβάλλον, το οικοσύστημα, αλλά και τις θαλάσσιες εκμεταλλεύσεις (αλιεία, μυδοκαλλιέργειες), στους επαγγελματίες της θάλασσας, όσους ζουν πλησίον της, αλλά και όσους προπονούνται καθημερινά στον Θερμαϊκό κόλπο. Σε περίπτωση ατυχήματος, θα σχηματιστεί, είτε μια φλεγόμενη λίμνη στο νερό (η οποία κανείς δεν ξέρει πώς σβήνει), είτε ένα φλεγόμενο νέφος στον αέρα που μπορεί να έρθει προς την κατοικημένη περιοχή. Σε οικολογικά ατυχήματα που συνέβησαν στην Ουάσιγκτον, στην Αλγερία είχαμε εκκενώσεις οικισμών. Δεν υπάρχει τρόπος αντιμετώπισης του ενδεχόμενου ατυχήματος με τη μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων».