Το πρότυπο του τζαζίστα, αλλά και η ενσάρκωση του jazz τρόπου ζωής, ήταν ο σαξοφωνίστας Charlie Parker. Ο μουσικός που άλλαξε την τζαζ αλλάζοντας και τη μουσική του 20ου αιώνα, υπήρξε μία ιδιοφυία πέρα από κάθε σύγκριση.
Βρήκε νέους κώδικες ερμηνείας, νέους τρόπους έκφρασης, έβαλε σε άλλη σειρά τα πράγματα και έφτιαξε κάτι καινούργιο. Ήταν σα να πήρε ένα παζλ και να τοποθέτησε τα κομμάτια με διαφορετικό τρόπο αποκαλύπτοντας μία νέα εικόνα που κανείς δεν είχε φανταστεί ότι υπήρχε. Ο Charlie Parker έκανε με την jazz αυτό που στη φιλολογία ονομάζεται «μεταφορά» και στην τέχνη «ποίηση»: πήρε δηλαδή πράγματα ασύμβατα μεταξύ τους και τα ένωσε δημιουργώντας μία νέα εικόνα.
Η εξάρτηση του από την ηρωίνη και το αλκοόλ και ο μη συμβατικός τρόπος ζωής του έχει αναλυθεί και αποτυπωθεί ξανά και ξανά παραβλέποντας όμως την επίπονη μαθητεία του στη μουσική και το σαξόφωνο. Η τζαζ του Charlie Parker ήταν αποτέλεσμα σκληρής και στοχευμένης δουλειάς που αποτυπώθηκε στο μέγιστο βαθμό στις ηχογραφήσεις με τα δικά του σχήματα από το 1944 ώς το 1948 και τις εταιρείες Savoy και Dial, όπως η κλασική του σύνθεση που τώρα ακούτε, “Now’s the time” από το 1945, με τον ίδιο στο άλτο σαξόφωνο, τον νεαρό Miles Davis στην τρομπέτα, τον Dizzy Gillespie στο πιάνο, τον Kenny Russell στο μπάσο και τον Max Roach στα ντραμς.
Εάν υπάρχει θεωρία που να περιλαμβάνει τις ιδιοφυίες ή τους μεγάλους πρωτοπόρους, όπως ο Charlie Parker, θα πρέπει να είναι μια θεωρία που να εξηγεί το παράδοξο. Το πώς ένας νους συλλαμβάνει και υλοποιεί πράγματα που δεν έχουν προϋπάρξει και πώς ένας φτωχός, μαύρος, αυτοδίδακτος μουσικός από το Kansas που παρατάει το σχολείο στα 15 του και εθίζεται στην ηρωίνη, προλαβαίνει μέσα σε 20 χρόνια να αλλάξει τη μουσική του 20ου αιώνα, να γίνει πρότυπο για χιλιάδες μουσικούς και μουσικόφιλους, να καθιερώσει ένα καινούργιο κοινωνικό μοντέλο για τον μουσικό, να βάλει τις βάσεις για μία μουσική που θα αλλάξει την ίδια τη μουσική και να πεθάνει τελικά μόνος και βασανισμένος, διαλυμένος μέσα και έξω. ….…… Να και ένα υπέροχο δείγμα του πώς ο Charlie Parker αρνήθηκε πεισματικά να ταυτιστεί με το στερεότυπο του στιλ που ο ίδιος δημιούργησε, δηλαδή το bebop. Το “Out of nowhere”, μια υπέροχη cool jazz μπαλάντα, ηχογραφημένη μόλις το 1948 πάλι με τον Miles Davis στην τρομπέτα, τον Duke Jordan στο πιάνο, τον Τommy Potter στο μπάσο και φυσικά τον Max Roach στα ντραμς.
Τα άλμπουμ που έγραψαν την ιστορία της jazz.
Ένα βλέμμα στην πιο περιπετειώδη μουσική, μέσα από τα σημαντικότερα τζαζ άλμπουμ.
Από τον Λεωνίδα Αντωνόπουλο.
