Η ευγνωμοσύνη δεν είναι πάντα κάτι που νιώθεις. Μερικές φορές είναι κάτι που απλώς παρατηρείς.
Σε αυτό το διαφορετικό επεισόδιο, με αφορμή τη χρονιά που φεύγει, η Παυλίνα Βουλγαράκη σκέφτεται δυνατά για την ευγνωμοσύνη έξω από τα «πρέπει». Για όσα χάθηκαν, αλλά και για όσα έμειναν. Για τη χαρά των άλλων, για τη συνέχεια, για τις μικρές, αόρατες σταθερές που μας κρατούν, ακόμη κι όταν τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα θέλαμε.