Γιώργου Μανισαλή – Κώστα Ψυχογιού: Ένας δίσκος, μια ιστορία, μια εποχή
Κυκλοφορία: Δεκέμβριος 1972
Θυμάμαι τη Ρίτα Σακελλαρίου να μού περιγράφει σχεδόν με έκσταση την αλλαγή στη ζωή και στην καριέρα της που έφερε το «Ιστορία μου… αμαρτία μου» : «Μέχρι που έκανα το «Ιστορία μου», έπαιρνα 500 δραχμές μεροκάματο και το όνομά μου, δεν υπήρχε σε ταμπέλα έξω απ’ το μαγαζί… Το «Ιστορία μου… αμαρτία μου…», το φώναζα πάνω στο πάλκο την ώρα που τραγουδούσα. Τ’ ακούει ο Ψυχογιός και λέει στο Μανισαλή να το κάνουν τραγούδι. Μού γράφουν το τραγούδι και γίνεται επιτυχία χωρίς να το έχω πει σε δίσκο. Έρχεται κόσμος στο μαγαζί και μού λέει «Γειά σου Ρίτα, Ιστορία μου, αμαρτία μου». Λέω στο αφεντικό να μού κάνει ένα κατοστάρικο αύξηση και μου λέει «δεν μπορώ». Μού λέει ο άντρας μου : «Θα πάρω ένα μαγαζί». Εγώ στην αρχή το ‘βλεπα δύσκολο. Πήγαμε, δανειστήκαμε και παίρνουμε το «Queen Ann» στην Εθνική Οδό. Και γίνεται χαμός. Έβλεπα το μαγαζί και δεν το πίστευα… Πάω στην τηλεόραση, στο Φρέντυ Γερμανό, και μού φέρνουν έναν πού τον περιχύνανε στην πίστα με ουίσκι και τού βάζανε φωτιά καθώς εγώ τραγουδούσα «Ιστορία μου…αμαρτία μου», κι αυτός δεν έπαιρνε είδηση! Περίμενε να τελειώσει το τραγούδι, σηκωνόταν και πήγαινε στο τραπέζι και δεν είχε καταλάβει τίποτα! Ένας απλός άνθρωπος… Τυρόπιτες νομίζω, πουλούσε… Εκεί έκανα τις επιτυχίες μου, εκεί έκανα και τα τρία παιδιά μου… Γεννούσα και σε δέκα μέρες, πάλι στην πίστα!».
Το τραγούδι βέβαια, κάνει θραύση και ως 45άρι εκείνη την εποχή. Αλλά, βαφτίζει και τον τρίτο προσωπικό μεγάλο δίσκο της. Είναι η εποχή που βασικός της συνεργάτης είναι ο μπουζουξής και συνθέτης Γιώργος Μανισαλής – μαζί έχουν κάνει ήδη τα τραγούδια των δύο προηγούμενων μεγάλων δίσκων της. Ο στιχουργός Κώστας Ψυχογιός, γίνεται δικαιωματικά ο τρίτος της ομάδας. Τραγούδια «μπουζουξίδικα», «βαριά»… Για παράνομους έρωτες, για ανυπότακτες γυναίκες, για την αξία του γλεντιού αλλά ταυτόχρονα και για το βάρος της ξενιτιάς. Πως μού είχε περιγράψει ο Γιώργος Μανισαλής, τον τρόπο που δούλευε, όταν πια καθερώθηκαν οι μεγάλοι δίσκοι ; : «Είχαμε κάνει με τη Ρίτα, το «Παράνομή μου αγάπη». Μόλις είδαμε ότι η πρώτη παρανομία πήγε καλά, λέω του Ψυχογιού : Ένα το ίδιο πάλι! Μού γράφει : «Αν κάνω άτακτη ζωή, δικός μου είναι λογαριασμός»! Και μετά μού λέει : Να κάνουμε τραγούδι αυτό που λέει η Ρίτα : «Ιστορία μου… αμαρτία μου». Γιατί ξέρεις.. Όταν γίνεται – να πούμε – ένα τραγούδι σουξέ, εκεί τριγύρω υπάρχει και άλλο. Πρέπει να το βρείς…».
Ακούμε ολόκληρο το μεγάλο δίσκο με τον τίτλο «Ιστορία μου…» και κάποια ακόμη τραγούδια από την ίδια εποχή και την ίδια συνεργασία. Και φυσικά, μιλάμε για την εποχή, την ιστορία των τραγουδιών τότε αλλά και την πορεία τους στα χρόνια που ακολούθησαν.
Πάντα με την πεποίθηση και με στόχο ότι «Πρέπει να ξέρεις μηχανή να κόψεις μαύρα μάτια».
ΣΗΜ : Η φωτογραφία της ανάρτησης, ο Μάνος Χατζιδάκις από το εξώφυλλο του «Μεγάλου ερωτικού», του έργου που σηματοδοτεί την αφετηρία αυτής της εποχής του.