…και δυο σχετικές συνομιλίες με τον Γιώργο Ανδρέου και τον Δημήτρη Σταρόβα
Ίσως έλειπε από την επίσημη δισκογραφία του Νίκου Παπάζογλου μια «επιτόπια ηχογράφηση» από την πρώτη εποχή του, την εποχή της «Ταχείας Θεσσαλονίκης». Καθώς λοιπόν κυκλοφορεί 40 χρόνια μετά, η ηχογράφηση μιας συναυλίας στο Θέατρο Δάσους της Θεσσαλονίκης από το 1986, ακούμε αποσπάσματα από αυτήν αλλά και τη συνδέουμε με τα «πριν» και τα «μετά» στη διαδρομή του Παπάζογλου. Είναι μια εποχή έντονου εξηλεκτρισμού στην διαδρομή του, μέσα στον οποίο όμως κρατούν μια ισχυρή θέση και τα βασικά λαϊκά όργανα ( μπουζούκι, κλαρίνο, κρουστά ) αλλά και βασικοί λαϊκοί ρυθμοί. Στα πλαίσια της ανάγκης «να συγκεράσουμε τις μουσικές μας αντιθέσεις – που είναι και δικές μας αντιθέσεις, σ ένα ΜΕΙΚΤΟ και ΝΟΜΙΜΟ μουσικό είδος», όπως είχε γράψει μόλις δυο χρόνια νωρίτερα στο σημείωμά του στο «Χαράτσι». Στην ηχογράφηση της συναυλίας στο θέατρο Δάσους, ακούγονται όπως παίζονται ζωντανά τότε, κομμάτια από τη «Γυφτιά», τα «Δήθεν», το «Χαράτσι» αλλά και το «Μέσω νεφών» που κυκλοφορεί λίγο μετά. Βέβαια, τα επόμενα χρόνια ο Παπάζογλου, θα αναθεωρήσει αυτή του την επιλογή. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα λόγια πού μού λέει πέντε χρόνια μετά, όταν κυκλοφορούν τα «Σύνεργα» : “Αν θυμάσαι, από το σημείωμά μου στο “Χαράτσι” περίμενα ότι κάτι καλό μπορεί να προκύψει από τη σύμπτυξη στοιχείων που είχα ζήσει και είχαν συνταχτεί μέσα μου δουλεύοντας τόσο με ηλεκτρικές όσο και με ακουστικές ορχήστρες. Μερικές φορές πράγματι προέκυψε κάτι καλό και για μένα και για πολύ κόσμο νομίζω. Αλλά συνολικά, όλο αυτό εξελήφθη ώς διάθεσις εξηλεκτρισμού. Είδανε και την επιτυχία που είχε κι αρχίσανε με τις ηλεκτρικές κιθάρες. Απο κεί και πέρα, εγώ δεν ήθελα να είμαι μέρος μιας τέτοιας κίνησης. Η ηλεκτρική κιθάρα μ’ ενδιαφέρει με τη φόρτιση διαμαρτυρίας που έχει κι όχι για να …αντικαθιστά το σαξόφωνο! Οπότε προτίμησα να απομακρυνθώ, έστω και για λίγο , μέχρι να ξεδιαλύνει αυτή η υπόθεση”. Ανεξάρτητα από αυτό όμως, η επιτόπια ηχογράφηση του 1986, δεν είναι μόνο ένα ντοκουμέντο εποχής, αλλά μια εξαιρετικά εκφραστική ζωντανή απόδοση του υλικού της εποχής. Στις δύο εκπομπές, ακούμε αποσπάσματα από αυτήν και τα συνδέουμε με ότι προηγήθηκε και ότι ακολούθησε. Παράλληλα, ακούμε τις μαρτυρίες δυο «αυτοπτών μαρτύρων» που τότε βρίσκονταν στη σκηνή ως μουσικοί, δίπλα στο Νίκο Παπάζογλου. Είναι ο Γιώργος Ανδρέου ( πιάνο ) και ο Δημήτρης Σταρόβας ( κιθάρα).
Πάντα με την πεποίθηση και με στόχο ότι «Πρέπει να ξέρεις μηχανή να κόψεις μαύρα μάτια».
ΣΗΜ: Η σύνθεση των εξωφύλλων από την δισκογραφία του Νίκου Παπάζογλου, είναι του Ζαχαρίωνα Τσάμπρα.