Ένας δίσκος, μια ιστορία, μια εποχή.
Δευτέρα 16/3/26 , 9 με 10 το βράδυ, στην εκπομπή του Γιώργου Τσάμπρα και στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7.
Το 1973, οι μεγάλοι δίσκοι βινυλίου έχουν αρχίζει να καθιερώνονται. Για τραγουδιστές σαν τον Καζαντζίδη όμως, που έχουν ένα κατ’ εξοχήν λαϊκό κοινό – το κοινό που ακόμη πιθανότατα δεν έχει περάσει στη νέα τεχνολογία και στηρίζει τις ακροάσεις του στα τζουκ μποξ που κυριαρχούν ακόμη και σε μικρούς δίσκους 45 στροφών – είναι η …δεύτερη επιλογή. Δεν είναι τυχαίο που ο πρώτος μεγάλος δίσκος βινυλίου που έχει μια ενότητα σε ότι αφορά τον Καζαντζίδη είναι «Η ζωή μου όλη» στα 1974, με τα έξι τραγούδια του Ακη Πάνου στη μια πλευρά – που κι αυτά βέβαια, όπως και τα τραγούδια της άλλης πλευράς, νωρίτερα ή παράλληλα κυκλοφορούν σε 45άρια. Και οι πρώτοι δίσκοι που κυκλοφορούν πρώτα ως …μεγάλοι, είναι το «Στην Ανατολή» με τον Μίκη Θεοδωράκη ( 1974, επίσης ) και το … «Υπάρχω» ( 1975).
Μέχρι τότε, η δισκογραφική αγορά των μεγάλων δίσκων χρησιμοποιεί το υλικό του Καζαντζίδη, αφού πρώτα έχει διαγράψει τον κύκλο του σε μικρούς δίσκους. Και μάλιστα, αυτό συμβαίνει και από την εταιρία στην οποία ανήκει εκείνα τα χρόνια, όπως και με την εταιρία όπου ανήκει το παλιότερο υλικό του. Από χρόνο σε χρόνο, κυκλοφορούν συλλογές όπου συγκεντρώνονται 45άρια – ή δίσκοι γραμμοφώνου στις παλιότερες περιπτώσεις – και, κατά κάποιο τρόπο, «κωδικοποιούν» το υλικό στο νέο τρόπο έκδοσης των τραγουδιών. Όταν τα 45άρια αρχίζουν να περνάνε σιγά σιγά στο περιθώριο, οι νεότεροι ακροατές συνδυάζουν αυτό το υλικό με τους μεγάλους δίσκους όπου καταγράφεται…
Ο «Γυάλινος κόσμος» λοιπόν, είναι κατά κάποιο τρόπο, ο τελευταίος δίσκος αυτής της λογικής στην δισκογραφία του Στέλιου Καζαντζίδη – τουλάχιστον όσο αυτός είναι ακόμη ενεργός και ηχογραφεί νέο υλικό. Ο Καζαντζίδης του 1973, είναι 42 μόλις χρόνων. Όμως, έχει ήδη εγκαταλείψει τα κέντρα εφτά χρόνια και έχει μια πολυκύμαντη δισκογραφική πορεία. Στα τέλη του 1966, αποφασίζει να δημιουργήσει μια δική του δισκογραφική εταιρία. Το σχέδιο θα αποτύχει τελικά αλλά και θα βάλει σε μεγάλες δοκιμασίες τις σχέσεις του με την εταιρία με την οποία συνεργάζεται από το 1964. Κάποιες χρονιές σταματά να ηχογραφεί, σε κάποιες περιόδους επιχειρεί συνεργασίες με άλλες εταιρίες, κάποτε γιορτάζεται ο «γυρισμός» του και υπογράφονται νέα συμβόλαια… Ως τη στιγμή που και πάλι, θα παρουσιαστούν εμπόδια. Ο «Γυάλινος κόσμος» κυκλοφορεί σ’ ένα διάλειμμα «ειρήνης» και καταγράφει υλικό δοκιμασμένο ήδη σε 45άρια. Το ομώνυμο τραγούδι του Απόστολου Καλδάρα και της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, είναι έτσι κι αλλιώς παλιότερο. Ο Καζαντζίδης το ηχογράφησε σε δεύτερη εκτέλεση. Αρχικά μάλιστα, κυκλοφορεί σε 45άρι με την ετικέτα της δικής του εταιρίας. Τα υπόλοιπα τραγούδια είναι πιο πρόσφατες ηχογραφήσεις ( 1972 – 1973 ) με τη συνεργασία του Βασίλη Βασιλειάδη, του Πυθαγόρα, του Θόδωρου Δερβενιώτη, του Κώστα Βίρβου, του Βαγγέλη Ατραίδη και του Χρήστου Νικολόπουλου.
Στη σειρά λοιπόν που – όπως λέμε πάντα – ακούμε ολόκληρους μεγάλους δίσκους, σαν να βάζαμε στο πικ απ έναν παλιό δίσκο βινυλίου, ακούμε λοιπόν σήμερα το δίσκο «Γυάλινος κόσμος» με τον Στέλιο Καζαντζίδη του 1973. Και φυσικά, «ζωγραφίζουμε» την εποχή με όσο περισσότερες λεπτομέρειες μπορούμε.
Πάντα με την πεποίθηση και με στόχο ότι «Πρέπει να ξέρεις μηχανή να κόψεις μαύρα μάτια».