Τετάρτη 15/10/25, 9 με 11 το βράδυ, στην εκπομπή του Γιώργου Τσάμπρα και στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7.
Η ιστορία με δυο λόγια:
Δυο ώρες για την διαδρομή του μπουζουκιού στο έργο του Μάνου Χατζιδάκι και τη συνεργασία του με τους μπουζουξήδες από τα χρόνια του ’40 μέχρι και τα χρόνια του ’80. Μέσα στην Κατοχή, άκουσε πρώτα το μπουζούκι του Τσιτσάνη, να παίζει «Θα πάω εκεί στην Αραπιά» και την «Αρχόντισσα». Συνάντησε το Μάρκο Βαμβακάρη στα μεταπολεμικά λαϊκά κέντρα και τον διάλεξε να παίξει στην περίφημη διάλεξη για το ρεμπέτικο το 1949. Χρησιμοποίησε και την εικόνα του, στο εξώφυλλο από τις «Λαϊκές ζωγραφιές». Στη «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη αλλά και στο «Δράκο» του Νίκου Κούνδουρου, «άκουσε» το μπουζούκι του Τσιτσάνη. Ηχογραφώντας όμως το «Αγάπη που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι» για πρώτη φορά στην δισκογραφία, έπαιξε με τον Γιάννη Σταματίου, το «Σπόρο»…
Μετά, ήρθαν ο Ζαμπέτας, ο Γιάννης Αγγέλου και ο Χιώτης. «Ποτέ την Κυριακή», τα τραγούδια με τον Καζαντζίδη, την Μαρινέλλα και την Μαίρη Λίντα και το «Ιλια ντάρλιγκ»… Και ο Κώστας Παπαδόπουλος με τον Λάκη Καρνέζη στις «Πασχαλιές μέσα απ’ τη νεκρή γη». Ο μπουζουξής στον «Μεγάλο ερωτικό», λέγεται Γιώργος Χατζηθωμάς. Κι ύστερα, συνάντησε τον Θανάση Πολυκανδριώτη. Στο «Σκληρό Απρίλη» και στην «Αθανασία»… Πολύ σκληρά έγραψε στα «Πέριξ» για το μπουζούκι που εξελίχθηκε σε … «λαϊκό αγαπητικό»! Αλλά και πάλι μετά, χρησιμοποίησε τον Χρήστο Ψαρρό και τον Βασίλη Ηλιάδη για να συνοδέψουν … ψαλμούς του «Επιτάφιου» στην «Μελισσάνθη». Όπως και τον Κώστα Ζαριδάκι, στις «Μπαλάντες της Οδού Αθηνάς», στην πρώτη εκδοχή του «Χειμωνιάτικου ήλιου» και στην «Ελένη» με την Μαρία Δημητριάδη. Αφού γνώρισε – μάλλον, επεισοδιακά – τον Άκη Πάνου και τον Απόστολο Καλδάρα, φρόντισε να εκδοθούν από το «Σείριο», η ζωντανή ηχογράφηση του πρώτου στο «Επειγόντως» αλλά και οι «Μπαλάντες του περιθωρίου» που έμελλε να είναι ο τελευταίος δίσκος του δεύτερου.
Η εκπομπή παρακολουθεί την διαδρομή. Πάντα με την πεποίθηση και με στόχο ότι «Πρέπει να ξέρεις μηχανή να κόψεις μαύρα μάτια».
ΥΓ: Στην έκδοση «Ο καθρέφτης και το μαχαίρι» ο Μάνος Χατζιδάκις, γράφει τα εξής για τη φωτογραφία του με τον Τσιτσάνη που χρησιμοποιούμε σ’ αυτή την ανάρτηση : « Με τον Βασίλη Τσιτσάνη , το 1960. «Έξι μήνες τυραννιόμουν να βρω αυτό το Κυ-ρια-κή, πριν το Χριστέ και Παναγιά μου…» μου φανέρωνε σ’ ανύποπτους καιρούς ο Τσιτσάνης. Κι εγώ έμενα έκπληκτος, γιατί δεν είχα φανταστεί τόση αγωνία για ένα τραγούδι απλό. Είχα την απορία του ημισπουδαγμένου και αφελούς. Μα όσο μεγάλωνα, τόσο ένιωθα καταλυτική αυτή την εμμονή στις λέξεις συν-νε-φιά ή Κυ-ρια-κή. Σαν ένα βλέμμα διαπεραστικό, που σκίζει εκεί ψηλά τον Ουρανό.Κι ακόμα πιο πολύ, που διαπερνά τον ίδιο το Θεό. Χριστέ και Παναγιά μου.»