Young Fresh Fellows // Neurosis // Dandy Warhols vs The Raveonettes // The Montvales vs The Lostines, 2girls vs 2girls
ΜΠΗΚΑΜΕ ΑΠΟΨΕ ΣΤΟΝ ΧΟΡΟ με το πολυαναμενόμενο ‘Loft’ των Young Fresh Fellows, που ξεφύτρωσε σήμερα, Παρασκευή 27 Μαρτίου 2026. Ακούσαμε για αρχή μας το ‘Whispering Hole’ από το ‘Loft’, το οποίο ηχογραφήθηκε στο The Loft, το στούντιο των Wilco στο Σικάγο, σε διάλειμμα της περιοδείας για τα 40 χρόνια από τον πρώτο τους δίσκο. Εδώ έχουμε τα συνήθη για τους YFF: αμεσότητα, παιχνιδιάρικο κλίμα, λεπτό σαρκασμό, μελωδίες εκφρασμένες με κιθαριστική σπιρτάδα, ροκενρολικότητα –όχι ροκότητα (ο νοών νοείτω). Στο άλμπουμ συμμετέχει ευρύς κύκλος μουσικών: η Neko Case τραγουδά στο ‘Destination’, ο John Stirratt των Wilco προσθέτει δεύτερες φωνές, ο Morgan Fisher των Mott the Hoople παίζει πλήκτρα, ο Jonathan Segel των Camper Van Beethoven βιολί, η Jenny Conlee των Decemberists ακορντεόν (κάνει και φωνές), ο Peter Buck των R.E.M. συμβάλλει με δωδεκάχορδη κιθάρα και ο Dave ‘Max’ Crawford των Poi Dog Pondering με τρομπέτα. Όλες αυτές οι προσθήκες ενισχύουν φυσικά τη ροή τού δίσκου, χωρίς να αλλοιώνουν την ταυτότητα των Fellows, γιατί οι καλεσμένοι γίνονται ένα σώμα με το γκρουπ, με τον Scott McCaughey και την παρέα του. Μην ξεχνάμε και τον Kurt Bloch των Fastbacks, μέλος με συμβολή ισχυρή στους YFF. // Μετά, βαρέσαμε μια Neurosis, που ήταν όλη δικιά μας. Οι Neurosis κυκλοφόρησαν στις 20 Μαρτίου 2026, την προηγούμενη Παρασκευή, το πρώτο τους άλμπουμ μετά από δέκα χρόνια, ένα αιφνιδιαστικό κυκλοφόρημα, χωρίς καμία προαναγγελία, μέσω τής Neurot Recordings· ο Aaron Turner (ISIS, Sumac) εντάσσεται πλέον ως πλήρες μέλος στη θέση τού Scott Kelly, συμβάλλοντας αμέσως στη σύνθεση, κάτι που το ίδιο το γκρουπ υπογράμμισε, τονίζοντας πως μπήκε «κατευθείαν παρουσιάζοντας ιδέες» και ταίριαξε αμέσως με τους υπόλοιπους. Οι Neurosis εξηγούν ότι ο δίσκος γεννήθηκε από πίεση, κοινωνική αστάθεια και την αίσθηση ότι «αν δεν γίνει τώρα, δεν θα γίνει ποτέ», επιμένοντας πως αυτός ο κύκλος δημιουργίας ήταν αναγκαίος για την επιβίωσή τους ως γκρουπ. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε Ιανουάριο-Φεβρουάριο 2026, έχει διάρκεια 63:30, οχτώ τραγούδια φιλοξενεί στα σπλάχνα του, ένα από τα οποία και το ‘Untethered’, που εμείς μεταδώσαμε. Έχουμε να κάνουμε με τον (γνώριμο) βαρύ post-metal χαραχτήρα τους, με προσμίξεις και από άλλα ιδιώματα. Οι Neurosis μιας νέας αρχής, οι Neurosis τού ‘An Undying Love for a Burning World’. // Ακολούθησαν οι Cramps, αλλά μέσα από το πρίσμα των Dandy Warhols. ‘Pin Ups’, το άλμπουμ των Dandy Warhols με τις δεκαεφτά διασκευές, που ξεπρόβαλε στις 20 Μαρτίου 2026 και μας μοστράρει φόρα παρτίδα το μωσαϊκό επιρροών τους, από Cure και Gang of Four μέχρι Clash, Dylan, Beatles και Byrds, ένα ψηφιδωτό που οι ίδιοι ένωσαν, καθώς ανέτρεχαν σε δεύτερες πλευρές από σινγκλάκια, συμμετοχές σε αφιερώματα και σπάνιες ηχογραφήσεις που έμεναν στο συρτάρι για χρόνια. Στο από εμάς μεταδοθέν ‘Goo Goo Muck’, αλλά μάλλον περισσότερο σε άλλα τού ‘Pin Ups’, αποκαλύπτεται και αποδεικνύεται ότι: το γκρουπ δεν αντιγράφει, αλλά μεταγράφει (σιγά μην πάει και στο Υπoθηκοφυλακείο) τις ρίζες του, κάνει χτήμα του και μεταμορφώνει όσα τραγούδια έχει αγαπήσει. // Οι Raveonettes, από την πλευρά τους, είχαν κυκλοφορήσει πρόπερσι το ‘The Raveonettes Sing…’, ένα άλμπουμ με διασκευές σε Velvet Underground, Buddy Holly και άλλα ονόματα, δουλειά όπου το δανέζικο δίδυμο έβαλε την υπογραφή του πάνω σε κλασικά, όπως τα λέμε, τραγούδια, γεφυρώνοντας τις μελωδικές διφωνίες τους με τη noir, shoegaze αισθητική τους… και! σε αυτό το διασκευοάλμπουμ των Raveonettes καταγράφεται και η δική τους εκτέλεση στο ‘Goo Goo Muck’. // Πέρσι οι Raveonettes έβαλαν στις αποσκευές τους το ‘Pe’ahi II’, έναν δίσκο οχτώ τραγουδιών που μοιάζει σαν να τον έφτιαξαν χωρίς πολλά-πολλά: μπαίνουν στο στούντιο, αφήνουν τον Sune Rose Wagner να στήσει τον ήχο όπως ξέρει, η Sharin Foo κάνει τα δικά της στις φωνές, και όλα κυλάν με φυσικότητα. Δεν προσπαθούν να αλλάξουν κάτι ριζικά σε σχέση με την ηχητική τους ταυτότητα, κάνουν τη δουλειά τους, και την κάνουν καλά, τους βγήκε. // Οι Montvales παρουσιάζουν το νέο τους άλμπουμ ‘Path of Totality’, που κυκλοφορεί από τις 20 Μαρτίου, έργο που γεννήθηκε μέσα από την περιοδεία τους το 2024, όταν η διαδρομή τους από το Πίτσμπουργκ ως το Τέξας συνέπεσε τυχαία με το μονοπάτι τής ολικής έκλειψης, και αυτό επέδρασε σε ολόκληρη τη δημιουργική διαδικασία. Το άλμπουμ κινείται σε δώδεκα ιστορίες που καταγράφουν μια μεταιχμιακή Αμερική: οικονομική πίεση, κοινωνική αναταραχή, πολιτική αναστάτωση, αλλά και προσωπικές εικόνες. Μontvales είναι η Sally και η Molly. Το ‘Path of Totality’ το παρασκεύασαν (και το πέτυχαν), ώστε να λειτουργεί ως ενιαία αφήγηση: άνθρωποι, δρόμοι, φόβοι, μικρές γενναίες στιγμές και μια εποχή μεταβατική. Οι Montvales συνδέουν το προσωπικό με το συλλογικό, παραδίδοντας έναν δίσκο που αποτυπώνει με καθαρό βλέμμα αυτό που ζουν και βλέπουν. Γλυκός και όχι σακχαρόπηκτος ήχος, και δικαίως στραφήκαμε σε αυτές και το ‘Path of Totality’ για το ‘Carolina’. // ‘Meet the Lostines’: το αλμπουμικό ντεμπούτο των The Lostines, από το 2024, ηχογραφημένο στη Νέα Ορλεάνη, και βασισμένο σε μίξη επιρροών: ’50s country, ’60s doo-wop, early rockΝroll, philspectorικό κλίμα, μα και Americana: αυτά τα στοιχεία ορίζουν τις ηχητικές συντεταγμένες του. Το σχήμα συγκροτούν (ομοίως δύο κορίτσια) η Casey και η Camille, η συνεχής μελωδική διφωνία των οποίων λειτουργεί ως σταθερό μορφολογικό στοιχείο τού άλμπουμ. Αποτέλεσμα ένα έργο που συνδυάζει παραδοσιακά αμερικανικά ιδιώματα με σύγχρονη και διαυγή προσέγγιση στην παραγωγή.