Παιχνίδια της ιστορίας και παιχνίδια της επικαιρότητας
«μπροστά σ’ ένα μικρόφωνο»
Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου, 9 με 10 το βράδυ, στην εκπομπή του Γιώργου Τσάμπρα και στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7.
Τραγικό το γεγονός του ξαφνικού θανάτου ενός ανθρώπου στα 54 μόλις χρόνια του.
Η επόμενη μέρα, χρειάζεται ψυχραιμία… Και σε ότι αφορά τα ανθρώπινα, τα προσωπικά αλλά και σε ότι αφορά τα δημόσια… Είναι θέμα γενικής παιδείας και στοιχειώδους ευφυίας, μια τέτοια στιγμή. Και δεν θέλω να γίνω καχύποπτος…
Έτσι κι αλλιώς, και η επικαιρότητα και η ιστορία της ελληνικής τέχνης στο σύνολό της είναι μια ιστορία διχασμού. Στη μια όχθη έχουμε την πολιτιστική ζωή των μεγάλων λαϊκών στρωμάτων και στην άλλη, εκείνη της “επίσημης’, της ηγετικής τάξης της χώρας. Οι δυό “όχθες” συνυπάρχουν βέβαια, στην ουσία όμως οι πορείες τους είναι παράλληλες, ασύνδετες και πολύ συχνά εχθρικές μεταξύ τους. Κάποτε, ο «επίσημος» πολιτισμός, προσπαθεί να επιβάλλει τις θέσεις του με τα μέσα που διαθέτει. Πολλές φορές όμως, προσπαθεί να επιβάλλει ως λαϊκό ένα κακέκτυπο των πραγματικών λαϊκών αναγκών. Ένα κακέκτυπο που τον συμφέρει πολιτικά, κοινωνικά ή και μόνο εμπορικά, οικονομικά. Από την άλλη, ο λαϊκός κόσμος – συχνά και όχι άδικα – βλέπει με καχυποψία κάθε επιλογή που είναι – η απλά … μοιάζει – «επίσημη».
Δεν είναι η ώρα να εξειδικεύσουμε με προσωπικά παραδείγματα… Αλλά καλό θα ήταν να θυμηθούμε πως αντιμετωπίστηκαν σε κάποιες εποχές κατοπινοί μύθοι της τέχνης. Είτε από την «επίσημη», είτε από την «λαϊκή» πλευρά… Όπως και το πόσο «δοξάστηκαν» ή κατηγορήθηκαν σε κάποιες εποχές – και από τις δύο πλευρές – πρόσωπα που ούτε τα θυμόμαστε σήμερα. Η κάθε εποχή έχει τις συμπεριφορές της, τα μέτρα της και τα σταθμά της. Και η κάθε μέρα έχει τις σκέψεις της, τις ισορροπίες ή τις υπερβολές της.
ΥΓ ( 1 ) : Στη σημερινή εκπομπή θα ακούσουμε στις πρώτες τους εκτελέσεις, τραγούδια που διάλεξε να ξανατραγουδήσει στην δισκογραφία του ο Γιώργος Μαζωνάκης. Έτσι … θεωρώντας τα σαν ένα δείγμα των προσωπικών του επιλογών, των αναφορών του, μέσα από την ιστορία του τραγουδιού. Και φυσικά… με την πεποίθηση και με στόχο ότι «Πρέπει να ξέρεις μηχανή να κόψεις μαύρα μάτια».
ΥΓ (2 ) : Η φωτογραφία της ανάρτησης τραβήχτηκε ανύποπτα πριν λίγες μέρες όταν «συσκεύαζα» για την επιστροφή μου στην Αθήνα, cd που είχα μαζί μου για να ακούσω στις διακοπές. Θέλω να πιστεύω ότι είναι ένα δείγμα μουσικής «ανεξιθρησκείας».