ο Eric Ambel και οι τρεις γενναίοι δίσκοι που τον φέρνουν ξανά στο προσκήνιο: Womack / Huey / Harrison // από κοντά κι ο Jesse Welles // μνήμη Θόδωρου Berlinά Παπαδόπουλου
ΠΑΝΤΑ υπάρχει ένας καλός λόγος για να θυμηθούμε+μεταδώσουμε Del-Lords, ειδικά όταν μιλάμε για το ροκενρολικό και ηθικό φορτίο τού ‘Based on a True Story’ τού ’88, και ο λόγος απόψε είναι ο Eric ‘Roscoe’ Ambel. Aπό αυτόν ξεκινά το νήμα που δένει τρία άλμπουμ νέα και γενναία, όλα με τη σφραγίδα του, κι έτσι μπήκαμε στα δΓιαμαντΓια με το ‘Judas Kiss’, δια φωνής και ερμηνείας Ambel. // Πρώτο άλμπουμ τής τριάδας το ‘Live a Little’, 5Δεκ25, του Tommy Womack, δίσκος πολλών αστέρων, υψηλής βαθμολογίας και γνήσιας απόλαυσης, μεστός και καλοστημένος, όλος από τραγούδια-στολίδια που, λόγω χροιάς, εκφοράς και άποψης, κοιτά και προς τη μαστοριά τού Nick Lowe. Ο Womack, με πορεία από τους Government Cheese και προσωπική δισκογραφία που έχει μήκος και εύρος, φτάνει στο ένατο άλμπουμ του, έργο βασισμένο στην πείρα, στην αφήγηση και στο γλυκόπικρο σαρκαστικό του πνεύμα, δίνοντας έμφαση στους στίχους. Εκεί μπαίνει ο Ambel, αναλαμβάνοντας παραγωγή, κιθάρες, πλήκτρα και δεύτερες φωνές, μεταμορφώνοντας τα ακουστικά του ντέμο σε φουλ ηλεκτρικές ενορχηστρώσεις με γκρουπ και συνοδούς μουσικούς. // Δεύτερος σταθμός ο Erik Vincent Huey, με το ‘Fort Defiance’, single-κορμό τού νέου του άλμπουμ, έργου που βγαίνει 13 Φεβρουαρίου 2026 και συνεχίζει τη διαδρομή του μετά το ‘Appalachian Gothic’. Ο Huey, τέταρτης γενιάς γιος ανθρακωρύχων από τη Δυτική Βιρτζίνια, παραμένει προσανατολισμένος στις ιστορίες των βιωμάτων του, σε ηχητικό περίγραμμα outlaw country και σύγχρονης Americana, με νέο υλικό και μια διασκευή Dylan. Η παραγωγή είναι Ambel, η ηχογράφηση γίνεται στα Cowboy Technical Services στο Greenpoint τού Brooklyn, και η συνεργασία τους είναι οργανικό+λειτουργικό στοιχείο τής ταυτότητας του έργου, όχι μια συγκυριακή σύμπραξη. // Τρίτο άλμπουμ τής σειράς το -περσινό- ‘Peach Blossom Youth’ τού Mic Harrison και των High Score, όπου ο Ambel αναλαμβάνει και πάλι την παραγωγή, τις κιθάρες, τα πλήκτρα και τα φωνητικά εκεί που χρειάζεται, οδηγώντας το συγκρότημα σε πιο ωμό και αληθινό ήχο: δίσκος που αγγίζει την καρδιά τής αμερικανικής roots παράδοσης, κουβαλώντας, χάρη και στον Ambel, την ακατεργαστίλα τού παιξίματος, χωρίς περιττές στιλπνότητες. Ο Harrison, με σταθερό πυρήνα τους High Score, έχει παρασκευάσει έναν ήχο που πατά στο southern rock, και η συνεργασία του με τον Ambel δίνει τον τόνο ολόκληρου του άλμπουμ. // Παράλληλα, μέσα στη βραδιά, ανοίξαμε και το κεφάλαιο Jesse Welles, θεωρούμενου καθ’ υπερβολήν ως μοντέρνου Woody Guthrie, γεννημένου στις 22 Νοεμβρίου 1992, και με εργογραφία που απλώνεται σε διάφορα σχήματα. Το ‘With the Devil’, που βγήκε στις 22 Αυγούστου 2025, κουβαλά ζεστασιά Band και σκιά Dylan, και από εδώ ακούσαμε δύο τραγούδια, χτίζοντας τη δική μας μικρή ενότητα γύρω του. Το άλμπουμ είναι ουσιαστικά η ανάπλαση του παλιότερου ‘Devil’s Den’: τα ίδια τραγούδια, στην ίδια σειρά, αλλά σε πιο δουλεμένη και γεμάτη εκτέλεση, με ντραμς, επιπλέον όργανα και γενικότερα μια πιο ζωντανή και πλήρη ηχητική ατμόσφαιρα από τη σπαρτιάτικη folk πρώτη μορφή. Είναι μια απόδειξη τού πώς ένας δημιουργός μπορεί να ξαναπιάσει το υλικό του και να του δώσει νέα ανάσα. // Πίσω από Womack, Huey, Harrison, σταθερός άξονας ο Eric ‘Roscoe’ Ambel, κιθαρίστας και παραγωγός τής νεοϋορκέζικης σκηνής, με αφετηρία τις αρχές των ’80s, όταν έπαιξε με τους Joan Jett and The Blackhearts την εποχή τού ‘I Love Rock ’n’ Roll’, μέχρι τη συνίδρυση των Del-Lords, την εξέλιξή τους στον urban roots ήχο, την παραγωγή για Nils Lofgren, Steve Earle, Bottle Rockets (και τόσα άλλα, όπως και τα σχήματα με τα οποία έχει παίξει) και τη συνεχή δράση του στο Cowboy Technical Services. Απόψε, τρεις δίσκοι -και ένα παράθυρο που άνοιξε ο Jesse Welles- μας έφεραν εδώ, και όλοι δείχνουν στο ίδιο πρόσωπο. (Αντίο, Θόδωρε -Berlinά- Παπαδόπουλε, δάσκαλε δισκογραφίας και συλλέκτη -αλλά και δότη- ήχων εξαίσιων, μα και εμπειριών αξέχαστων.)