Αργύρης Κλιμαντήρης

Σε μια Αθήνα που μοσχοβολούσε ακόμα σαν ολάνθιστη λεμονιά, γεννήθηκε η ομορφότερη φωνή αυτού του τόπου.

Πριν πέσει το φως της ημέρας και ανάψουν τα φώτα της σκηνής, θέλουμε κατά κάποιον τρόπο να σε «προετοιμάσουμε» για αυτό το οποίο θα παρακολουθήσεις απόψε στην πόλη μας.

Στο σημερινό επεισόδιο, κατεβάζουμε το γραμμόφωνο από το ράφι, το ξεσκονίζουμε και το βάζουμε στην πρίζα, ανακαλύπτοντας μουσικές που μετά από τόσες δεκαετίες συνεχίζουμε ακόμα να σιγοψιθυρίζουμε...

Πολλοί και πολλές, σύγχρονοι και σύγχρονες, καλλιτεχνίδες και καλλιτέχνες πειραματίστηκαν με τα δημοτικά ακούσματα στην δισκογραφική τους διαδρομή, και μερικές από αυτές τις απόπειρες υπήρξαν τωόντι αρκετά επιτυχημένες.

Στο fade out του φετινού διαγωνισμού, εμείς σηκώνουμε για μία ακόμα φορά την φέτα στην κονσόλα μας για να κάνουμε τον δικό μας απολογισμό, και να εκφράσουμε τις δικές μας σκέψεις και σχόλια μετά την παρακολούθηση του μεγάλου τελικού.

Από το ιστορικό ντεμπούτο του 1974 μέχρι τις σύγχρονες συμμετοχές, παρουσιάζουμε το δικό μας Top 10, αφήνοντας στην άκρη τις τελικές κατατάξεις και τα «twelve points».

Στο σημερινό Fader UP! συγκεντρώσαμε σε έναν πλήρη ραδιοφωνικό οδηγό όλα όσα πρέπει -και δεν πρέπει- να γνωρίζεις για τον φετινό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, ώστε να είσαι επαρκώς ενημερωμένος προτού παρακολουθήσεις τους δύο ημιτελικούς και τον Μεγάλο Τελικό.

Kάθε μεσημέρι, περίπου δύο λεπτά πριν από τις δύο, ο Περιφερειακός Σταθμός Ιωαννίνων ολοκληρώνει το πρόγραμμά του με το «Τελευταίο Τραγούδι της Ημέρας».

Ο «Επιτάφιος» του Γιάννη Ρίτσου αποτελεί ένα αριστουργηματικό λυρικό επίτευγμα που μετουσιώνει το αίμα της εργατικής εξέγερσης σε πανανθρώπινο σύμβολο.

Από τους οραματιστές των 70s μέχρι τους σύγχρονους αρχιτέκτονες του ήχου, ανακαλύπτουμε πώς η μελωδία, η τεχνολογία και οι απρόσμενοι ρυθμοί μπορούν να αναμειχθούν σε ένα μοναδικό ηχητικό μωσαϊκό.

Το Fader UP! πετάει πάνω από τα πιο απόκρημνα βράχια της Κρήτης.

Στο σημερινό επεισόδιο, είπαμε να θυμηθούμε ελληνικά κομμάτια που έγιναν viral, σε μια εποχή που η λέξη δεν υπήρχε καν στο λεξιλόγιό μας.

Λίγο πριν το ύστατο χαίρε, παρουσιάζουμε το χρυσό Top10 με μερικές από τις πιο αγαπημένες επιτυχίες της Κυρίας του ελληνικού τραγουδιού.

Μοιραζόμαστε παλιές και νέες κυκλοφορίες από τα ελληνικά και πάμε όπως μας πάει η σκέψη μας, για να γίνουμε μια παρέα, να τραγουδήσουμε, να ταξιδέψουμε, να ονειρευτούμε.

Στο σημερινό επεισόδιο λέμε να θυμηθούμε παραδοσιακά τραγούδια, σκοπούς και βήματα που μάθαμε και αγαπήσαμε από παιδιά.

Το «Άξιον Εστί» αποτελεί την πεμπτουσία της ελληνικής ψυχής, εκεί όπου η ποίηση του Ελύτη συνάντησε τη μουσική ιδιοφυΐα του Θεοδωράκη, για να ριζώσει βαθιά στη συλλογική μας συνείδηση. Επτά δεκαετίες μετά, αυτός ο δίσκος-σταθμός παραμένει ένα αδιαπραγμάτευτο πνευματικό και μουσικό καταφύγιο.

Σε μια εποχή που η μουσική τείνει να γίνεται υβριδική, παντρεύοντας διαρκώς ετερόκλητα στοιχεία, έχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε πώς οι καλλιτέχνες καταφέρνουν να «κουμπώνουν» τους ρυθμούς του δρόμου με τα βαλκανικά χάλκινα, τα κλαρίνα της Πίνδου και τα ρεμπέτικα του Πειραιά.

Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε μια μαζική επιστροφή στις ρίζες. Είναι μια τάση που την παρακολουθούμε στενά και θέλουμε να την αναδεικνύουμε, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να αποδειχθεί στην πράξη πως το κλαρίνο –για να το θέσουμε συμβολικά– δεν είναι κάποιο "παλαιολιθικό ή κιτς" στοιχείο... αλλά ο πιο ζωντανός συνδετικός κρίκος της νέας εποχής.