Πολλοί και πολλές, σύγχρονοι και σύγχρονες, καλλιτεχνίδες και καλλιτέχνες πειραματίστηκαν με τα δημοτικά ακούσματα στην δισκογραφική τους διαδρομή, και μερικές από αυτές τις απόπειρες υπήρξαν τωόντι αρκετά επιτυχημένες.
Αργύρης Κλιμαντήρης
Στο fade out του φετινού διαγωνισμού, εμείς σηκώνουμε για μία ακόμα φορά την φέτα στην κονσόλα μας για να κάνουμε τον δικό μας απολογισμό, και να εκφράσουμε τις δικές μας σκέψεις και σχόλια μετά την παρακολούθηση του μεγάλου τελικού.
Από το ιστορικό ντεμπούτο του 1974 μέχρι τις σύγχρονες συμμετοχές, παρουσιάζουμε το δικό μας Top 10, αφήνοντας στην άκρη τις τελικές κατατάξεις και τα «twelve points».
Στο σημερινό Fader UP! συγκεντρώσαμε σε έναν πλήρη ραδιοφωνικό οδηγό όλα όσα πρέπει -και δεν πρέπει- να γνωρίζεις για τον φετινό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, ώστε να είσαι επαρκώς ενημερωμένος προτού παρακολουθήσεις τους δύο ημιτελικούς και τον Μεγάλο Τελικό.
Kάθε μεσημέρι, περίπου δύο λεπτά πριν από τις δύο, ο Περιφερειακός Σταθμός Ιωαννίνων ολοκληρώνει το πρόγραμμά του με το «Τελευταίο Τραγούδι της Ημέρας».
Ο «Επιτάφιος» του Γιάννη Ρίτσου αποτελεί ένα αριστουργηματικό λυρικό επίτευγμα που μετουσιώνει το αίμα της εργατικής εξέγερσης σε πανανθρώπινο σύμβολο.
Από τους οραματιστές των 70s μέχρι τους σύγχρονους αρχιτέκτονες του ήχου, ανακαλύπτουμε πώς η μελωδία, η τεχνολογία και οι απρόσμενοι ρυθμοί μπορούν να αναμειχθούν σε ένα μοναδικό ηχητικό μωσαϊκό.
Το Fader UP! πετάει πάνω από τα πιο απόκρημνα βράχια της Κρήτης.
Στο σημερινό επεισόδιο, είπαμε να θυμηθούμε ελληνικά κομμάτια που έγιναν viral, σε μια εποχή που η λέξη δεν υπήρχε καν στο λεξιλόγιό μας.
Λίγο πριν το ύστατο χαίρε, παρουσιάζουμε το χρυσό Top10 με μερικές από τις πιο αγαπημένες επιτυχίες της Κυρίας του ελληνικού τραγουδιού.
Μοιραζόμαστε παλιές και νέες κυκλοφορίες από τα ελληνικά και πάμε όπως μας πάει η σκέψη μας, για να γίνουμε μια παρέα, να τραγουδήσουμε, να ταξιδέψουμε, να ονειρευτούμε.
Στο σημερινό επεισόδιο λέμε να θυμηθούμε παραδοσιακά τραγούδια, σκοπούς και βήματα που μάθαμε και αγαπήσαμε από παιδιά.
Το «Άξιον Εστί» αποτελεί την πεμπτουσία της ελληνικής ψυχής, εκεί όπου η ποίηση του Ελύτη συνάντησε τη μουσική ιδιοφυΐα του Θεοδωράκη, για να ριζώσει βαθιά στη συλλογική μας συνείδηση. Επτά δεκαετίες μετά, αυτός ο δίσκος-σταθμός παραμένει ένα αδιαπραγμάτευτο πνευματικό και μουσικό καταφύγιο.
Σε μια εποχή που η μουσική τείνει να γίνεται υβριδική, παντρεύοντας διαρκώς ετερόκλητα στοιχεία, έχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε πώς οι καλλιτέχνες καταφέρνουν να «κουμπώνουν» τους ρυθμούς του δρόμου με τα βαλκανικά χάλκινα, τα κλαρίνα της Πίνδου και τα ρεμπέτικα του Πειραιά.
Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε μια μαζική επιστροφή στις ρίζες. Είναι μια τάση που την παρακολουθούμε στενά και θέλουμε να την αναδεικνύουμε, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να αποδειχθεί στην πράξη πως το κλαρίνο –για να το θέσουμε συμβολικά– δεν είναι κάποιο "παλαιολιθικό ή κιτς" στοιχείο... αλλά ο πιο ζωντανός συνδετικός κρίκος της νέας εποχής.
«Στο Έτος 0003 μ.Τ.* (*μετά Τεμπών) δεν παίρνει άλλη αναβολή. Είναι η ώρα για μια επώδυνη αλλά αναγκαία περισυλλογή, για μια γενναία αναθεώρηση των αξιών μας, για μια ανασύνταξη των δυνάμεών μας και, κυρίως, για μια ειλικρινή αυτοκριτική. Για την κοινωνία που επιτρέψαμε να σαπίσει, αλλά και για τον καθένα και την καθεμία από εμάς ατομικά που σήπεται καθημερινά...»
Σήμερα, πάμε στο ρελαντί, με μουσικές ιδανικές για να σε χαλαρώσουν και να σου κρατήσουν συντροφιά παντού: στο σπίτι ή στο δρόμο.
Ήταν 23 Φεβρουαρίου του 1966 όταν το πρώτο επίσημο τηλεοπτικό σήμα του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας φώτισε τους λιγοστούς δέκτες της πρωτεύουσας.
ΣΕΛΙΔΑ 1 ΑΠΟ 4