ΒΡΕΧΕΙ, πηγαινοερχόμαστε μες
στη βροχή, με το πρόσωπο κρυμμένο
από τα μεγάλα ομπρελωτά καπέλα μας.
Κι όμως, ολοκάθαρα χαραγμένο πάνω σε
μια στήλη, υπάρχει ένα ποίημα για τον Ήλιο,
που αρκεί να το διαβάσεις προσεχτικά,
για να σκορπίσουν τα σύννεφα.
Είναι όμως γραμμένο σε μια πανάρχαια γραφή
που κανείς πια, εδώ και πολύ καιρό,
δεν ξέρει να εξηγήσει.
Καμιά φορά περνάει ένας ξένος που την ξέρει.
Τότε ο καιρός ξανοίγει,
κι οργανώνουν μια γιορτή προς τιμήν του.
Όμως ο ξένος χάνεται δίχως ν’ αφήσει ίχνη,
και η βροχή ξαναρχίζει να πέφτει ακόμα πιο δυνατή.
~
ΜΕ ΕΝΑ ΨΙΛΟ πινέλο από τρίχα νυφίτσας
ο Δάσκαλος γράφει σε ένα ωραίο μεταξωτό χαρτί ένα ρητό.
Τα ρητά στεγνώνουν πάνω στον τοίχο.
Από πολύ μακριά έρχονται οι άνθρωποι να ζητήσουν τη συμβουλή του.
Απιθώνουν τα δώρα τους στο τεζάκι.
Τότε ο Δάσκαλος, μ’ ένα μακρύ καλάμι, κάνει νόημα στο βοηθό του
να ξεκρεμάσει αυτό ή εκείνο το γνωμικό.
Οι πιο πολλοί δεν ξέρουν να διαβάζουν,
μα τους φτάνει να το φοράνε επάνω τους σαν φυλαχτό.
Εγώ όμως είχα την περιέργεια κι έβαλα να μου διαβάσουν το δικό μου.
Να τι έγραφε:
«Η ζωή δεν είναι φτιαγμένη για σένα. Μην ξαναγυρίσεις ποτέ».
~
ΤΗΣ ΕΛΕΓΑ: «Μην έχεις εμπιστοσύνη.
Το δωμάτιο είναι μικρό. Μόλις
χωθούμε μέσα κι οι δυο μας, ο ένας πλάι
στον άλλο, θ’ αρχίσω να φουσκώνω, να
φουσκώνω τόσο δυνατά που το δωμάτιο
θα γεμίσει ολόκληρο. Θα είσαι εκεί,
σφηνωμένη ανάμεσα στον τοίχο
και σ’ εμένα, σαν κάποιος που πνίγεται.
Θ’ αρχίσεις να φωνάζεις. Μα θα ‘ναι
πολύ αργά για σένα, για μας.
Δε θα ξαναβγώ πια από δω. Ο σπιτονοικοκύρης
θ’ αναγκαστεί να γκρεμίσει τα ντουβάρια
για να ξαναποχτήσει το δωμάτιο».
Μου είπε: «Τι πειράζει. Θα δούμε»
Ακούμε:
- Somei Satoh
- Claude Debussy
- Hidden Orchestra
- Midori Takada & Lafawndah
- Sainkho Namtchylak
- Alina Bzhezhinska & Tulshi
Αφήγηση, επιμέλεια μουσικής : Αφροδίτη Κοσμά
Ηχητική επεξεργασία εκπομπής : Έφη Γεωργοπούλου
Λου-Κιάνγκ-Τσέου: Θέατρο σκιών
Μτφ.Πιέρ Μπεττενκούρ
Απόδοση : Ε.Χ. Γονατάς
Εκδόσεις Στιγμή 2001
