[Κάθε μέρα ήταν πηγάδι ζωής, φωτισμένο από το βάθος ως την επιφάνεια, σκορπίζοντας φως προς τα έξω…
Η γαλήνη δεν ήταν αίσθηση, ήταν τόπος, το χορτάρι που μας έφτανε ως το γόνατο, ο τρέξιμο των ζώων που το αντιλαμβανόμασταν μόνο από την κίνηση που χάραζαν μέσα στη βλάστηση. Ζώα που έρχονταν από το δάσος, περπατούσαν στην άσφαλτο και θήλαζαν τα μικρά τους στις βεράντες μας. Διάβασα κάπου πως είχαν δει λύκους σε κοπάδια να περιφέρονται ανάμεσα στα σπίτια. Ο Μπόριςμού το είπε αργότερα: “Είδα κάτι τεραστιους λύκους να κατεβαίνουν από το βουνό”. Ήταν στο πρώτο γράμμα που μου έστειλε.
…
Έτσι φαντάζομαι την κόλαση. Όχι καυτή ούτε κόκκινη ούτε γεμάτη φλόγες. Τη ζωγραφίζω μυτερή και κακοσχηματισμένη, γεμάτη χώμα, σκουλήκια και μικροσκοπικές τρύπες στους τοίχους, απ’ όπου περνάει αέρας, ούτε ζεστός ούτε κρύος, μα βαρύς και πυκνός, σαν σύννεφο που δεν είναι ούτε άσπρο ούτε αφράτο. Σπηλιές με ρίζες για δοκάρια, παλιά θεμέλια για κολόνες και λάκκους με πετρέλαιο που γίνονται θάλασσες δίχως ψάρια. Έτσι φαντάζομαι την κόλαση, γεμάτη χώματα, λάσπη και βρομόνερα και με αυτά τα δέντρα. Κοίταξα τον Μπόρις. Μας φαντάστηκα εκεί εγκλωβισμένους, μέσα μια ιδέα που δεν είχαμε προβλέψει. Σκέφτηκα ότι, με κάποιον τρόπο, ο καθένας μας βοηθά τον άλλο να ζήσει και ότι, κάποια στιγμή, ο καθένας μας θα χρειαστεί να βοηθήσει τον άλλο να πεθάνει. ]
Σε ένα ερημωμένο χωριό στρατιωτικοποιημένης ζώνης, ένας ανώνυμος νεαρός περιμένει μια ευκαιρία για να δραπετεύσει. Οι νεκροί παραμένουν άταφοι και συμμορίες περιπολούν στην ύπαιθρο. Καθώς ο νεαρός περιμένει, μετρά τις μέρες και γράφει στον εραστή του, τον Μπόρις, με τον οποίο μοιράζεται μια πρωτόγονη, ζωώδη επιθυμία. Η μόνη διέξοδος είναι η φυγή από εκείνη την έρημη γη.
Ακούμε:
-Peyman Yazdanian
– Golnar Shahyar
-Quartet Diminished
-Mehdi Rajabian
*Αφήγηση, επιμέλεια μουσικής – Αφροδίτη Κοσμά
*Ηχητική επεξεργασία – Νίκος Σαβοργινάκης
*Pal Guasch – Ναπάλμ στην καρδιά
Μτφ. από τα καταλανικά : Ευρυβιάδης Σοφός
Εκδόσεις ΚΕΙΜΕΝΑ
Αθήνα, 2026
